Ανυπότακτη Πολιτεία

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Τοποθέτηση Χρ. Πατούχα στην Περιφερειακή Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ για την Αυτοδιοίκηση

Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι,

Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση σας, σας ευχαριστώ που μου δώσατε τον λόγο για την παρέμβαση μου

Η Τ.Α. τα τελευταία 30 χρόνια

Η Τ.Α., αλλάζει συνεχώς τα τελευταία τριάντα χρόνια. Θα προσπαθήσω να δώσω το στίγμα των αλλαγών αυτών, πριν αναφερθώ στις βίαιες αλλαγές που υφίσταται τα τελευταία τρία χρόνια.

Στα πρώτα μετά την μεταπολίτευση χρόνια, η Αυτοδιοίκηση κατόρθωσε να προβάλλει, έστω όχι ολοκληρωμένα, το πρότυπο μίας εξουσίας που θα εξυπηρετούσε πιστότερα τα συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών, σε αντίθεση, ενίοτε και σε αντιπαλότητα με το Κράτος. Εκμεταλλευόμενη την πολιτική συγκυρία, τις αγωνιστικές και εν δυνάμει ανατρεπτικές διαθέσεις της κοινωνίας, την έντονη παρουσία της Αριστεράς στα αυτοδιοικητικά όργανα, την καθολική ψηφοφορία εκλογής της, διαμόρφωσε ένα πλαίσιο αιτημάτων για την οικονομική και πολιτική της αυτοτέλεια, για την αποκλειστική της αρμοδιότητα στην εξασφάλιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της. Αρμοδιότητες όπως η πολεοδομία και η πολεοδόμηση, η διαχείριση των χειμάρρων και των ποταμών, το πράσινο, οι ελεύθεροι και κοινόχρηστοι χώροι, οι παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί, τα κέντρα προστασίας και βοήθειας υπερηλίκων, οι δημοτικές συγκοινωνίες, βεβαίως η ύδρευση, η αποχέτευση και η καθαριότητα, οι παραλίες και τα περιαστικά δάση, και βεβαίως ο κάθε Δήμος, διεκδικούσε να κατασκευαστούν από την Κυβέρνηση και τις δημόσιες επενδύσεις, μεγάλα αναπτυξιακά έργα, όπως σιδηροδρομικό δίκτυο, εθνική οδοποιία, έργα υδροδοτήσεων, βιολογικών καθαρισμών, έργα προστασίας του περιβάλλοντος και των δασών. Ιδιαίτερα τα μεγάλα αστικά κέντρα, ζητούσαν χρηματοδότηση από τις δημόσιες επενδύσεις για ακριβά έργα τοπικής σημασίας.

Όχι! Δεν ζητούσαν ούτε δημοτική αστυνομία, ούτε την κατασκευή των σχολείων, ούτε των νοσοκομείων ούτε οτιδήποτε έπρεπε να συγκροτεί την εθνική πολιτική.

Σας θυμίζω το συνέδριο της ΚΕΔΚΕ, νομίζω την άνοιξη του 79, που είχε στο ψήφισμα του ακριβώς ένα τέτοιο πλαίσιο αιτημάτων με κυρίαρχο το αίτημα της οικονομικής αυτοτέλειας και την καθιέρωση σταθερού ποσοστού χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό στο ύψος του 12%.

Βεβαίως, η διεκδικητικότητα αυτή δεν κράτησε πολύ. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές και δεν υλοποίησε κανένα από τα αιτήματα, καμία από τις δικές του δεσμεύσεις. Είχε όμως άλλες ιδέες. Όπως την ιδέα των Δημοτικών επιχειρήσεων με τις οποίες γέμισε τους Δήμους. Πέντε έξη ή δέκα στον καθένα. Η  Αριστερά και οι αριστεροί Δήμαρχοι, αντί να προβάλλουν τα βέτο τους, και να καταγγείλουν στην κοινωνία την πολιτική αυτή, την αποδέχτηκαν, σε μερικές περιπτώσεις το έκαναν πρώτοι, με απλά λόγια δεν διέγνωσαν την τάση στην οποία έσπρωχνε την αυτοδιοίκηση το πολιτικό σύστημα, δηλαδή την ιδιωτικοποίηση και την επιχειρηματικότητα.Και  αυτό γινόταν από όλες τις εκδοχές και του νεδημακρατικού φιλελευθερισμού και του πασοκικού εκσυγχρονισμού.

Σιγά σιγά λοιπόν, οι Δήμοι φορτώνονταν αρμοδιότητες απαλλάσσοντας το κράτος, χωρίς μεταφορά των αναγκαίων πόρων. Τα όποια έργα γίνονταν μόνο από Ευρωπαϊκά προγράμματα, σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Τα όργανα της αυτοδιοίκησης ταυτίστηκαν με την πολιτική του κράτους, συνεχίζουν και σήμερα να το κάνουν, γιατί αισθάνονται σαν πρωταρχικό ρόλο τους, την εξυπηρέτηση της πολιτικής του.

Ταυτόχρονα η ενσωμάτωση τους πραγματοποιείτο, με την διαχείριση πόρων, οικοδομώντας το δικό τους πελατειακό σύστημα.

Η Τ.Α. στην τελευταία τριετία

Με την είσοδο της χώρας στα μνημόνια και την Τρόικα, οι αλλαγές έγιναν σαρωτικές και βίαιες. Ο Καλλικράτης, ένας νόμος τόσο σαφής με τόσο προφανείς στόχους, και ταυτόχρονα τόσο δυσανάγνωστος για τους εκπροσώπους του συστήματος στην Αυτοδιοίκηση, που πέρασε με πλειοψηφία 97% στο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ. Ο νόμος αυτός, η αντιδραστικότερη και ύποπτη μεταρρύθμιση, καθορίζει σήμερα το πλαίσιο λειτουργίας των Δήμων, οι ερμηνείες του είναι ακόμα πιο αντιδραστικές και η βασική του επιδίωξη ήταν η αυτοχρηματοδότηση των Δήμων με μείωση του δημόσιου χαρακτήρα τους, με αύξηση της ανταποδοτικότητας, με συρρίκνωση του προσωπικού τους.

Βεβαίως, αν μιλήσουμε για την οικονομική κατάσταση σήμερα η κατάσταση αυτή είναι τραγική. 65% μείωση των εσόδων τους μόνο στην τριετία, μείωση των ιδίων πόρων εξαιτίας της δυσπραγίας του πληθυσμού κατά 28% στον Δήμο Πατρέων, σε τίποτα δεν μπορεί να ισοφαριστεί με την μείωση του μισθολογικού κόστους. Δημόσιες επενδύσεις στο μηδέν, άρα κανένας δεν μπορεί να σχεδιάσει το παραμικρό και ακόμα και οι λειτουργικές δαπάνες θα δημιουργήσουν ελλείμματα. Για αυτό ακριβώς θα καιροφυλακτεί η τροικανή επιτήρηση, και τότε θα ελεγχθούν οι Δήμοι για την αποτελεσματικότητα τους, δηλαδή γιατί δεν αύξησαν τα τέλη και τους φόρους.

Ο στόχος είναι οι Δήμοι να εξωθηθούν με βίαιο τρόπο, στην ιδιωτικοποίηση στρατηγικών τομέων του Δημοτικού έργου. Η καθαριότητα, η διαχείριση των αποβλήτων και το νερό, είναι στην πρώτη προτεραιότητα. Το καταλαβαίνουν αυτό οι Δήμαρχοι; Είτε ναι είτε όχι, στην πράξη στηρίζουν αυτή την πολιτική. Θα σας πω τα δύο πράγματα που διαπραγματεύτηκαν στην πρόσφατη περίοδο με τις περικοπές και τις διαθεσιμότητες- απολύσεις: Το ένα να μην υπογράψουν αυτοί τις απολύσεις, και το άλλο την παράταση της θητείας τους για 15 μήνες. Και ενώ οι περικοπές ήταν 1,8 δις, η Κυβέρνηση τους έδωσε κάπου 300 εκ και ανέστειλαν κάθε κινητοποίηση. Είναι τόσο μεγάλος ο βαθμός της υποταγής τους που δεν καταλαβαίνουν τίποτα από τα πλήγματα που δέχονται οι πολίτες και η Αυτοδιοίκηση.

Η Δημοτική Αρχή της Πάτρας

Δεν θέλω να γίνω κουραστικός κρίνοντας τον κ. Δημαρά. Άλλωστε οι απόψεις μας πάντα ήταν δημόσιες, ποτέ προσωπικές, πάντα πολιτικές. Θα πω κάτι απλό. Η παράταξη αυτή, δεν είχε ούτε πολιτικό όραμα και σχέδιο, τέτοιας ποιότητας που να εξασφαλίζει την συνοχή, ούτε ηγετική προσωπικότητα που να μπορεί να υποτάξει τις διαφορετικές φιλοδοξίες. Πνίγηκε μέσα στην μετριότητα της, διασπάστηκε και όπως γίνεται πάντα οι απλοί, χωρίς πολιτικό στόχο και προοπτική διαχειριστές ηττώνται πρώτοι. Και δεν υπάρχει καμία ελπίδα κάτι να βελτιωθεί, ούτε με την , μερική έστω, επανασυγκόλληση της. Θα μπορούσα να πώ τα ίδια και για τους ανεξάρτητους ή τους περισσότερους από αυτούς. Φιλοδόξησαν να αποτελέσουν ενιαία ομάδα, αλλά η αντίθεση τους στο πρόσωπο Δημαρά δεν αποτελούσε αναγκαία και ικανή συνθήκη για αυτό. Θα έπρεπε ίσως κάποιος να αναφερθεί λεπτομερέστερα, στις απόψεις και θέσεις του κ. Δημαρά, ώστε να αποδεικνύει με αυτές την συνολική του συγκρότηση, αλλά εκτιμώ ότι δεν είναι του παρόντος.

 Γίνεται προφανές, ότι τα πολιτικά καθήκοντα που συσσωρεύονται, μπορούν να συνοψιστούν  στα έξης κεντρικά

  1. Πάλη για την ανατροπή της κατάστασης που εξοντώνει τον λαό και την χώρα. Για ανατροπή της κυβέρνησης που αλυσοδένει τις επόμενες γενιές,  με την ισόβια καταδίκη ολόκληρου του σημερινού ενεργού πληθυσμού.
  2. Πάλη για ανατροπή αυτού του υποταγμένου πολιτικού προσωπικού των Δήμων, για τον επανακαθορισμό του πλαισίου λειτουργίας τους, για διαφύλαξη και διεύρυνση των λαϊκών τους χαρακτηριστικών, για αυτοδιοίκηση σύμμαχο του λαού, οργανωτή και συμπαραστάτη των αγώνων του.

Και επειδή καταλαβαίνουμε, ίσως και να κατανοούμε, ότι στην εποχή που ζούμε, ένα κόμμα εξουσίας εν δυνάμει, δέχεται και θα δεχθεί βροχηδόν τις προτάσεις για χρίσματα, από ειλικρινείς ή  μη, ανιδιοτελείς ή μη όπως και ανεπαρκείς ή μη, εμείς, από την «Ανυπότακτη Πολιτεία» θα σας ζητήσουμε την πολιτική στήριξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του λαϊκού της χαρακτήρα. Επίσης θα ζητήσουμε την πολιτική δέσμευση σας  για τα επίδικα ζητήματα και αιτήματα της πόλης μας.

Κλείνοντας θα μου επιτρέψετε μία προσωπική πολιτική τοποθέτηση: το δίλλημα της εποχής δεν είναι η προγνωσιολογία για το εάν θα υπάρξει κυβέρνηση της Αριστεράς, ούτε αν η Κυβέρνηση  αυτή θα πετύχει. Αλλά επειδή αυτό είναι κοινωνικά αναγκαίο, το δίλλημα είναι πως αυτή η κυβέρνηση δεν θα αποτύχει και δεν θα ηττηθεί. Ότι δεν έχει δικαίωμα να ηττηθεί και να αποτύχει. Μία τέτοια ήττα θα είναι για δεκαετίες ανεπανόρθωτη. Το καθήκον λοιπόν του καθενός που έχει διαδρομή και έχει εκπαιδευτεί πολιτικά στην αριστερά δεν είναι να χειροκροτάει, αλλά να σκέφτεται, να κρίνει και να προτείνει ενίοτε να διαφωνεί δημιουργικά, να αντιστέκεται, να έχει συνέπεια λόγων και έργων, να ανησυχεί, να μην εφησυχάζει, πρωτίστως δε να σκέφτεται την κοινωνία, τους ανθρώπους που χειμάζονται, που έχουν χάσει κάθε ελπίδα, που ποδοπατιέται η αξιοπρέπεια και η περηφάνια τους, που σε αυτούς πρέπει νάχουν αντίκρισμα οι πολιτικές νίκες.

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Δραστηριότητα Ομιλίες - Εκδηλώσεις Τοποθέτηση Χρ. Πατούχα στην Περιφερειακή Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ για την Αυτοδιοίκηση