Ανυπότακτη Πολιτεία

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Άρθρα

Η αναγκαία πορεία

Ψηφίστηκαν στο πόδι τα προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου, κατά παράβαση και της πλέον στοιχειώδους κοινοβουλευτικής και συνταγματικής δεοντολογίας.

Αναφέρουμε σε παρένθεση, τις επιθέσεις σε βάρος, όσων Βουλευτών της πλειοψηφίας καταψήφισαν, επιθέσεις σε βάρος της Προέδρου της Βουλής, για πολιτική και θεσμική «ανορθοδοξία». Επιθέσεις που εξαπολύθηκαν από την Κυβέρνηση, από το σύνολο των συστημικών μέσων ενημέρωσης, αλλά και των συστημικών κομμάτων, εντός και εκτός της Βουλής. Επιθέσεις που κύριο περιεχόμενο τους, είχαν και έχουν, προτροπές στον Πρωθυπουργό, να απαλλαγεί από τα «βαρίδια», να συγκροτήσει «ομοιογενές» πολιτικό σχήμα, που θα ανταπεξέλθει στην ευθύνη της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου και όσων υπολείπονται από τα δύο προηγούμενα.

Το λέμε σε παρένθεση, γιατί πολύ πάνω από τα δύο τρίτα της Βουλής, στην πιο ανίερη συμμαχία από το 1989, ψήφισαν από κοινού, την συνέχεια της κατάργησης κάθε ανεξαρτησίας της χώρας, την υποδούλωση των λαϊκών στρωμάτων, τον στραγγαλισμό, μέχρι πλήρους αφανισμού, της μικρομεσαίας τάξης, την πλήρη κατάρρευση της αγροτικής παραγωγής, την διόγκωση των τιμών στα είδη διατροφής και ευρείας λαϊκής κατανάλωσης.

Την ίδια ώρα, που παπαγαλίζουν τις δήθεν «θεσμικές» διολισθήσεις των διαφωνούντων, κάνουν «γαργάρα» την παραγνώριση της Συνταγματικής «αρχής της δεδηλωμένης πλειοψηφίας της Βουλής», πρωτίστως δε, την στήριξη των αποφάσεων της Βουλής από τα ξεπλυμένα κόμματα των μνημονίων και της εθελοδουλίας! Πρωτίστως στην παραβίαση της πλέον νωπής και της πλέον σαφούς λαϊκής εντολής, δηλαδή του αποτελέσματος του πλέον προδομένου δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου.

Κλείνοντας την παρένθεση, θα προσπαθήσουμε με μερικές απλές σκέψεις, να προδιαγράψουμε το μέλλον. Ωστόσο αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό. Επίσης δεν είναι το πιο σημαντικό, το πώς θα πορευτεί εσωκομματικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε αυτό είναι θέμα των μελών και των οργάνων του. Αυτό που μας ενδιαφέρει, είναι η πορεία του λαϊκού κινήματος και των κοινωνικών αγώνων, μπροστά, στα αναγνωρισμένα από όλους, κοινωνικά αδιέξοδα.

Γράφαμε σε πρόσφατη παρέμβαση μας, ότι ο τροφοδότης των λαϊκών αγώνων, με τις μέγιστες δυσκολίες λόγω των συνθηκών που διαμορφώθηκαν, θα είναι για πολύ μεγάλο διάστημα το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα του.

Τονίζουμε με κάθε ειλικρίνεια, ότι σεβόμαστε τις καλοπροαίρετες απόψεις όσων συντρόφων στηρίζουν τις Κυβερνητικές επιλογές. Αλλά ας μη σπεύδουμε να βαφτίζουμε το κρέας ψάρι! Η συμφωνία είναι επώδυνη και επαχθέστατη, είναι μνημόνιο υποταγής και διάλυσης και το δημοψήφισμα, δηλαδή η λαϊκή εντολή, και υπονομεύτηκε πριν την ψηφοφορία και προδόθηκε από τις δύο πρώτες ώρες.

Κανένα άλλοθι, καμιά άλλη εκτίμηση δεν χωράει σε αυτό.

Είναι δε, απόλυτα βέβαιο, ότι η Τρόικα και η Κυβέρνηση, θα γονατίσουν, όσους ελάχιστους ακόμα έχουν και μπορούν, θα πατήσουν στο λαιμό τους πολλούς που ούτε έχουν ούτε μπορούν. Και επειδή τα μέτρα είναι αδύνατο να επιτύχουν εισπρακτικά, θα επιτεθούν με δριμύτητα στους μισθούς και τις συντάξεις, στις κοινωνικές παροχές, στην περαιτέρω αποδόμηση της κοινωνικής πρόνοιας, παιδείας, άμυνας, ασφάλισης. Θα επιτεθούν στην δημόσια περιουσία, σε κάθε τι που αποτελεί εθνικό πλούτο.

Με βάση αυτό το δεδομένο – εκτίμηση, οφείλουν οι λαϊκές πολιτικές δυνάμεις, οφείλει η Αριστερά, να προετοιμαστεί για μια συντεταγμένη προετοιμασία αποχώρησης από την σφηκοφωλιά της Ευρωζώνης, να αποδεσμευτεί από την θηλιά των δανειακών υποχρεώσεων με τον λογιστικό έλεγχο και την μονομερή διαγραφή, έστω, του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, να προετοιμαστεί για εθνικό νόμισμα.

Διαφορετικά, θα πνίξουν την χώρα και το λαό της οι δανειστές, θα καταστρέψουν μέχρι κεραίας την, όποια ακόμα υπάρχει, παραγωγική βάση, θα κλέψουν την δημόσια περιουσία, θα οδηγήσουν τα λαϊκά στρώματα στην πείνα και τον υποσιτισμό.

Η Κυβέρνηση, αν ακόμα θα βρίσκεται στην εξουσία, με εκλογές ή όχι, αν θα διαπνέεται από αριστερές αρχές και δεν ενσωματωθεί πλήρως, οφείλει το πάρα πολύ απλό αλλά αναγκαίο: Να εγκαταλείψει τους μέχρι τώρα ερασιτεχνισμούς και τις τραγικές της αυταπάτες, να εγκαταλείψει την αδιέξοδη ευρωλαγνία της, να πάψει να βαδίζει ξυπόλητη στα αγκάθια, να προετοιμάσει τον λαό και την χώρα, έτσι ώστε η μεταβατική περίοδος, να γίνει το λιγότερο δυνατόν επώδυνη και περισσότερο σύντομη.

Σε κάθε διαφορετική περίπτωση, η ίδια και θα ενσωματωθεί και στην συνείδηση των πολιτών θα χρεοκοπήσει, και τότε ίσως της καταλογιστεί, ότι και οι προθέσεις της δεν ήταν οι αγνότερες.

Κατά την άποψη μας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας. Ή τον ακολουθούμε, ή η υποταγή μας θα είναι χωρίς επιστροφή και οι ελπίδες του λαού για ανάκαμψη, θα χρειαστούν δεκαετίες!

ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ;

Δεν έχει κανένας αμφιβολία, ότι η συμφωνία στην οποία κατέληξε τα χαράματα της Δευτέρας η Σύνοδος Κορυφής και αποδέχθηκε ο Πρωθυπουργός, αποτελεί νέο, πιο επαχθές μνημόνιο, όχι μόνο με επώδυνα υφεσιακά μέτρα αλλά με άλλη μια βολή στην εθνική ανεξαρτησία της χώρας.

Δεν έχει κανένας αμφιβολία, ότι το αριστερό μνημόνιο μπορεί να αποδειχτεί χειρότερο από τα δύο προηγούμενα. Εμείς δεν θέλουμε να μπούμε στην λογική τέτοιων συγκρίσεων. Όσοι το κάνουν, απλά αυτοεξεφτελίζονται.

Δεν έχει κανένας αμφιβολία, ότι οι ηγέτες της Ευρωζώνης, κυρίως οι δορυφόροι της Μέρκελ και του Σόιμπλε, πρωτίστως επεδίωκαν και επιδιώκουν πολιτικές λύσεις στα μέτρα τους, λύσεις εμπέδωσης σιδερένιας πειθαρχίας για τους υπόλοιπους λαούς. Η λογική του πειραματόζωου μαζί με την λογική της σύντομης αριστερής παρένθεσης σε πλήρη εφαρμογή.

Ίσως βέβαια υπάρξουν χειρότερα που δεν έχουμε δει ακόμα! Τα fast track νομοσχέδια, μπορεί να περιλαμβάνουν ρυθμίσεις πολύ πέραν των πρωθυπουργικών διαβεβαιώσεων. Πολιτικές μεταλλάξεις και συμμαχίες που πριν δύο εβδομάδες θα έμοιαζαν αδιανόητες. Στις μέρες που θα ακολουθήσουν, θα παρακολουθήσουμε πολιτικές εξελίξεις, που θα αλλοιώνουν πλήρως την λαϊκή βούληση και ετυμηγορία.

Στις συνθήκες αυτές, μοιάζουν ανόητες, παρηγορητικές αναφορές για περήφανη διαπραγμάτευση και παρακαταθήκες στους Ευρωπαϊκούς λαούς. Καμιά θετική παρακαταθήκη δεν αφήσαμε εν τέλει προσκυνώντας και την περηφάνια την χρησιμοποιούμε για εσωτερική κατανάλωση.

Πως φτάσαμε ως εδώ; Τι έκανε και τι δεν έκανε η Κυβέρνηση;

Το αποτέλεσμα των εκλογών του 2012, διαμόρφωνε συνθήκες ταχύτατης πολιτικής ανατροπής. Κυβερνούσε ένα χρεοκοπημένο μνημονιακό κατεστημένο που μετά βίας αναδείκνυε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ήταν προφανές, ότι θέμα χρόνου υπήρχε για την αλλαγή της σκυτάλης. Μάλιστα, επειδή ήταν τόσο προφανές, μπήκαν στο επόμενο διάστημα στο ψυγείο και όλες οι λαϊκές – εργατικές κινητοποιήσεις. Επανάπαυση και ανάθεση υπήρξε η πολιτική προτεραιότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο στο διάστημα αυτό, το κόμμα της τότε αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όφειλε να προετοιμάσει την κυβερνητική του δράση και το πρόγραμμα του. Κυρίως έπρεπε να ετοιμάσει την διαπραγμάτευση με τους δανειστές, να επιλέξει μέτωπα, συμμαχίες, να μην καλλιεργεί κλίμα αυταπατών, πρώτα να πράττει και μετά να ανακοινώνει, κυρίως να επεξεργαστεί εναλλακτικές λύσεις.

Αυτές οι εναλλακτικές λύσεις αποτέλεσαν το αδύνατο σημείο της κυβερνητικής πολιτικής σε κάθε σημείο από το 2012 μέχρι σήμερα.

Εναλλακτικές λύσεις, δεύτερο σχέδιο, δεν υπήρξαν. Δεν υπήρξαν ποτέ, δεν έγινε επεξεργασία τους με αξιόπιστο τρόπο, από καμιά επί μέρους πολιτική και ιδεολογική τάση.

Έχουμε γραπτά και προφορικά ισχυριστεί, ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πριν γίνει Κυβέρνηση όφειλε να κάνει λογιστικό έλεγχο του χρέους, όφειλε να επεξεργαστεί άμεσο, πρακτικό πρόγραμμα, με τις αναγκαίες νομοθετικές ρυθμίσεις, για την αύξηση των δημοσίων εσόδων, με την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαπλοκής. Όφειλε να εθνικοποιήσει τις τράπεζες και την Τράπεζα της Ελλάδος, να απαγορεύσει την διαφυγή των καταθέσεων. Όλα αυτά, για να έχουν νόημα, έπρεπε να τα κάνει στις πρώτες δέκα πέντε μέρες. Ο καθένας αντιλαμβάνεται, ότι αν αυτά είχαν γίνει δεν θα αντιμετωπίζαμε ποτέ πρόβλημα ρευστότητας, θα αντιμετωπίζαμε τους μετέπειτα εκβιασμούς. Θα είχαμε χρόνο, για να αναζητήσουμε άλλες πολιτικές συμμαχίες.

Έχουμε ισχυριστεί, ότι μετά τον λογιστικό έλεγχο, έπρεπε διαπραγμάτευση να δεχτούμε μόνο επί του χρέους. Και με στόχο, έστω, την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, που ήταν η προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι προτάσεις αυτές, είναι βέβαιο ότι δεν θα γίνονταν δεκτές. Η λύση μετά από αυτό, θα ήταν όσα προαναφέρθηκαν. Δεν θα πληρώναμε τα περίπου 9 δις, θα διαφυλάσσαμε τα 70 δις των καταθέσεων που διέφυγαν, θα διαφυλάσσαμε τα πάνω από 30 δις αποθεμάτων της ΤτΕ.

Βεβαίως, με τον τρόπο διαπραγμάτευσης που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ, (όλα στο τραπέζι, λες και δεν είχε υπάρξει πολιτική αλλαγή, δεν υπήρχαν προεκλογικές δεσμεύσεις), όλα αυτά θα ήταν «μονομερείς» ενέργειες, έγιναν αυτοακύρωση της Κυβέρνησης και της αριστερής της φυσιογνωμίας.

Περισσότερα...

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ

Το δημοψήφισμα ανήκει πια στην ιστορία. Το αποτέλεσμα του, συντριπτικό υπέρ του όχι.

Ας προσπαθήσουμε να το κρίνουμε: Ο Ελληνικός λαός, τις τελευταίες οκτώ εννέα μέρες, βρέθηκε ανάμεσα σε συμπληγάδες.

Η πρώτη, η μεγαλύτερη από τις συμπληγάδες αυτές, ήταν η ισοπεδωτική προπαγάνδα. Όμοια της, δεν είχαμε ούτε στο δημοψήφισμα του Παπαδόπουλου της χούντας.

Προπαγάνδα και ωμή παρέμβαση στις εσωτερικές εξελίξεις μιας ανεξάρτητης χώρας, από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ηγεσία. Μέρκελ, Σόιμπλε, Σούλτς, Τούσκ, Ντράγγι, Γιούγγερ, Ντάισενμπλουμ Ολάντ και άλλοι, έσπευσαν να τοποθετηθούν υπέρ του ναι, να αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά και τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος, να απειλήσουν, να κινδυνολογήσουν, να εκβιάσουν, να τρομοκρατήσουν τον Ελληνικό λαό.

Προπαγάνδα, από τα ξένα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.

Προπαγάνδα από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης του εσωτερικού. Κανάλια και εφημερίδες. Μεγαλοδημοσιογράφοι, με λύσσα υποστηρίζοντας τα αφεντικά τους και τους υψηλούς τους μισθούς, πιστοί, ίσως και αργυρώνητοι και υποτακτικοί στα ξένα συμφέροντα, που τα υπηρετούν εδώ και χρόνια. Από τον βομβαρδισμό της Σερβίας ακόμα. Καθημερινή 12ωρη τρομοκρατία, παραπλάνηση και εκφοβισμός.

Προπαγάνδα από το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο, της διαπλοκής, των μιζών, της εθνικής υποτέλειας, της εξάρτησης. Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης, ο Σημίτης, ο Θεοδωράκης, τα απομεινάρια της ΔΗΜΑΡ, ο Μητσοτάκης, ο Πάγκαλος, ο Λαλιώτης και ο Καραμανλής που σιωπούσαν για χρόνια, ο «διάδοχος», οι σιβυλλικές δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, και όσοι άλλοι εγκατέλειψαν την πολιτική ναφθαλίνη, εγκατέλειψαν τις ευθύνες τους που με συστηματικό τρόπο κατέστρεψαν την χώρα και εξαθλίωσαν τον λαό της. Όλοι αυτοί, στοιχήθηκαν στην ουρά της ασυνάρτητης και τρομοκρατικής επιχειρηματολογίας, στοιχήθηκαν με τους ανύπαρκτους, (ποτέ δεν υπήρξαν), «δημοκρατικούς» θεσμούς της Ευρώπης. Και εκεί που ο Άδωνις με τον Βορίδη, συναντήθηκαν με τον Λυκούδη και την Φώφη Γεννηματά, μην κινδυνεύσει τάχα μου το Ευρώ, εκεί δεν απάντησε κανένας τους για τα πόσα δεινά επισώρευσε στην οικονομία της χώρας η Ευρωζώνη.

Όλες οι «μεγάλες» ιδέες της ντόπιας αστικής τάξης, υπήρξαν ευκαιρίες μόνο για τα συμφέροντα της, για τις μίζες και την συσσώρευση υπερκερδών, για την περηφάνια των αφελών ή των συγγενών τους. Τέτοιες «μεγάλες» ιδέες ήταν και η Ευρωζώνη και η Ολυμπιάδα του 2004.

Η δεύτερη συμπληγάδα, πολύ μικρότερη αυτή, υπήρξε η εν πολλοίς ατολμία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πίστεψε στο Δημοψήφισμα τουλάχιστον όσο ο απλός κόσμος. Μέρος δε ηγετικών στελεχών, και είναι γνωστοί, με την στάση τους υπονόμευσαν το ΟΧΙ.

Το ΟΧΙ, το πήρε στις πλάτες του ο απλός λαός, μεσαία πολιτικά στελέχη, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η ευρύτερη αριστερά.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το ΟΧΙ, αποκτά διαστάσεις συντριπτικής νίκης. Νίκης με λαϊκά, ταξικά χαρακτηριστικά.

Οι ηττημένοι, δεν είναι φυσικά όσοι συμπολίτες μας ψήφισαν ναι. Δεν είναι κανένας εργαζόμενος ή συνταξιούχος, που ενέδωσε στις τρομοκρατικές σειρήνες.

Ηττημένοι όμως είναι όλοι, όσοι με λυσσώδη τρόπο, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, επιδόθηκαν στην προπαγάνδα του ναι. Ηττημένοι είναι τα κανάλια, οι καναλάρχες και τα επώνυμα φερέφωνα τους.

Ποια είναι η εντολή του λαού; Ποια είναι η εντολή του ΟΧΙ;
1. Να μην υπογραφεί καμιά, επαχθής για τον λαό, συμφωνία. Καμιά συμφωνία λιτότητας, φόρων και μέτρων που θα πλήττουν τους αδύνατους.
2. Ας τολμήσει η Κυβέρνηση να τα βάλλει επί τέλους με τα κανάλια της διαπλοκής.
3. Ας διαμορφώσει ένα εναλλακτικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Αυτό υπήρξε και το αδύνατο σημείο στην Κυβερνητική θέση για το δημοψήφισμα.
4. Επί τέλους, πρέπει το Υπουργείο Οικονομικών, να επιδοθεί στην προσπάθεια αύξησης των δημοσίων εσόδων. Φοροδιαφυγή, δις βεβαιωμένων ανείσπρακτων φόρων και ΦΠΑ, λίστες αφορολόγητων καταθέσεων στο εξωτερικό. Δεν μπορεί η Κυβέρνηση να κινείται με μικρότερη ταχύτητα από τους προηγούμενους.

Το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα του, κάνει τον λαό και το λαϊκό κίνημα ισχυρότερο. Και αυτό, θα ακουστεί δυνατά προς κάθε κατεύθυνση.

 

Χρήστος Πατούχας

«ΟΧΙ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Οι πολιτικές που εφάρμοσαν τα κόμματα εξουσίας τα τελευταία σαράντα χρόνια αλλά και νωρίτερα, οδήγησαν αναπόφευκτα τη χώρα σε οικονομική ασφυξία ,σε εξουθένωση των λαϊκών στρωμάτων , σε ανάσχεση της προόδου της χώρας. Η επιλογή της άρχουσας τάξης και των κομμάτων εξουσίας που την εξυπηρέτησαν , ήταν η συγκέντρωση του πλούτου (νόμιμου ,αλλά κυρίως του παράνομου) στα χέρια των λίγων και η σταδιακή αφαίμαξη των λαϊκών τάξεων. Το χτίσιμο μιας στρεβλής οικονομίας με μονόπλευρη στόχευση, χωρίς βάσεις και αρχές ήταν φυσικό επακόλουθο να οδηγήσει στην κατάρρευσή της.

Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης η άρχουσα τάξη με τις οδηγίες των Ευρωπαίων εταίρων μας (διάβαζε Γερμανία, Μέρκελ, Σόιμπλε κλπ ) επέλεξαν τα μνημόνια και τη σκληρή λιτότητα που αυτά συνεπάγονταν. Στην προσπάθειά της να παραπλανήσει το λαό άρχισε η εξουσία να αλλάζει πουκάμισα, φορώντας όμως πάντα το ίδιο κοστούμι. Τα πουκάμισα λέγονται, Γ. Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς, Βενιζέλος κλπ., ενώ το κοστούμι ήταν η λιτότητα, η εξολόθρευση των πολλών, η αύξηση του πλούτου για πολύ λίγους ακόμα και σε αυτές τις συνθήκες της βαθιάς κρίσης. Ο λαός μας, παραπλανημένος, άργησε λίγο αλλά τελικά κατάλαβε ότι υπαίτιοι για την καταστροφή του δεν ήταν η «τεμπελιά» του, ή το επίπεδο που βίωνε τα τελευταία χρόνια που ήταν τάχα πάνω από τις δυνάμεις του και διάφοροι άλλοι παράγοντες έξω όμως από το πολιτικό κατεστημένο, όπως διακήρυξε η ντόπια και ξένη προπαγάνδα και τελικά αποφάσισε να διώξει τους υπαίτιους της καταστροφής του και να δώσει το τιμόνι της πατρίδας στην αριστερά.

Οι δυνάμεις της συντήρησης, ντόπιες και ξένες, τρόμαξαν. Αμέσως όμως ανασκουμπώθηκαν και αποφάσισαν την ανατροπή της πρώτης κυβέρνησης της αριστεράς. Οι κουμανταδόροι της τύχης των λαών της Ευρώπης έβαλαν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους: επιστράτευσαν τους «θεσμούς», προκειμένου να οδηγήσουν την κυβέρνηση Τσίπρα στα βράχια. Δεν είναι τώρα κατάλληλη ώρα να ασχοληθούμε με τις λάθος εκτιμήσεις, τις καθυστερήσεις, αλλά και τις παλινωδίες έστω και μικρές της κυβέρνησης της αριστεράς. Εκείνο που προέχει, για κάθε σκεπτόμενο πολίτη είναι η αντίσταση στην επάνοδο εκείνων, που ευθύνονται για την καταστροφή του, αλλά και των νέων δυνάμεων (διάβαζε ΠΟΤΑΜΙ) που το κατεστημένο γέννησε, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως εφεδρεία και που στέλεχός του (διάβαζε Λυμπεράκη), με θράσος και αναλγησία, εκθέτει πως οι φτωχοί οδηγήθηκαν εκεί από εσφαλμένες!!! επιλογές τους).

Την Κυριακή καλούμαστε, ασκώντας ύψιστο δημοκρατικό δικαίωμα, να πάρουμε θέση με το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Θα συνταχθούμε με όλους εκείνους που ευθύνονται για την κατάντια του τόπου μας; Τι μας συνδέει άραγε εμάς τους πολλούς με τους εργολάβους – καναλάρχες, με τους τραπεζίτες, με το οικονομικό κατεστημένο της χώρας, με τους νεοφιλελεύθερους πολιτικούς των μνημονίων και της λιτότητας, που ζητούν να συμπορευθούμε μαζί τους; Τι μας συνδέει εμάς τους πολλούς με τα γεράκια της Ευρώπης, που με τις ωμές παρεμβάσεις τους ξεπέρασαν κάθε όριο σεβασμού της ανεξαρτησίας και των δημοκρατικών επιλογών των λαών, παρεμβάσεις που όχι μόνο βρίσκουν την αποδοχή, αλλά και διαφημίζονται από τους οπαδούς του ναι;; Τέτοια εθνική κατάντια στον βωμό της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των λίγων;; Θα σιγοντάρεις αυτή την πρωτόγνωρη και απαράδεκτη κατάσταση; Θα γίνεις συνένοχος της υποθήκευσης του μέλλοντος των επόμενων γενεών; Θα δώσεις το φιλί της ζωής στους υπαίτιους της ταλαιπωρίας σου;; Θα αφήσεις οι εικόνες των ουρών στις τράπεζες, που έχουν «παγώσει» στις οθόνες των συστημικών καναλιών, να σε τρομάξουν; Θα ξεχάσεις τις αυτοκτονίες, τους κάδους απορριμμάτων, τις ουρές στις ΔΕΚΟ, που αγνόησαν συστηματικά τα κανάλια της εξουσίας; Δεν βλέπεις το οργανωμένο σχέδιο των «θεσμών» και των ντόπιων συνεργατών τους; Θα περάσεις απαρατήρητο το πρωτόγνωρο γεγονός ότι τη στιγμή που μια κυβέρνηση που εξέλεξες κάνει πράγματι για πρώτη φορά διαπραγμάτευση ο Σαμαράς, ο Σταύρος και η Φώφη σε παρακείμενες αίθουσες στις Βρυξέλλες ετοιμάζουν με τον Σουλτς, τον Σόιμπλε και τους υπόλοιπους «φίλους» της Ελλάδας την κυβέρνηση της επόμενης μέρας, αγνοώντας τις δικές σου επιλογές και τη θέλησή σου;; Θα ανεχθείς την εθελοδουλία των πολιτικών αυτών δυνάμεων και θα υποστηρίξεις το ναι τους;; Θα ανεχθείς την παρέμβαση των πρωθυπουργών, που ανασύρθηκαν από τη ναφθαλίνη, για να σου υποδείξουν να χειροκροτήσεις το δρόμο, που αυτοί επέλεξαν, δρόμος που σε οδήγησε στο χείλος της καταστροφής;

Πες ένα ηχηρό ΟΧΙ σε όλους αυτούς και τις μεθοδεύσεις τους.

Δώσε την ΕΛΠΙΔΑ που χρειάζεται ο λαός μας.

Κλείσε τα αυτιά σου στις Κασσάνδρες.

Άνοιξε διάπλατα το παράθυρο στο ΜΕΛΛΟΝ.

Θάνος Αμπατζής
Γιώργος Πολυχρονόπουλος

ΕΝΤΙΜΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ Ή ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ, του Χρήστου Πατούχα

Σταχυολογούμε από τις προεκλογικές εξαγγελίες της Κυβέρνησης:

1 Το χρέος στο σημερινό του μέγεθος δεν είναι βιώσιμο. Απαιτείται διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του και πληρωμή του υπολοίπου μόνο με ρήτρα ανάπτυξης.
2 Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ από το 2015
3 Θέσπιση αφορολόγητου ορίου τα 12000 Ευρώ.
4 Επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 Ευρώ.
5 Διασφάλιση των μισθών και συντάξεων οπωσδήποτε στα σημερινά τους επίπεδα. Καταβολή 13ης σύνταξης στις συντάξεις κάτω των 700 Ευρώ.
6 Επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων.
7 Προστασία της δημόσιας περιουσίας. Διακοπή της διαδικασίας ιδιωτικοποιήσεων ΔΕΗ, Αεροδρομίων, Λιμανιών, επανάκτηση άλλων δημόσιων επιχειρήσεων. Άρση της υποθήκευσης του Δημόσιου πλούτου με κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ.
8 Δεν θα αυξανόταν το ΦΠΑ, τουλάχιστον στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.
9 Προστασία της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς.
10 Μείωση έως μηδενισμού των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Δεν αναφερόμαστε σε παλαιότερες δεσμεύσεις για εθνικοποίηση των Τραπεζών ή για άμεση κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων.

Με τις διακηρύξεις αυτές, η Κυβέρνηση διασφάλισε την εκλογή της και μετά τις προγραμματικές δηλώσεις και την έναρξη των διαπραγματεύσεων, όχι μόνο την ανοχή, αλλά και την διαρκή άνοδο της δημοφιλίας τόσου του Πρωθυπουργού όσο και του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα χειμαζόμενα από την κρίση λαϊκά στρώματα, οι άνεργοι, οι κατεστραμμένοι μικροεπιχειρηματίες, επένδυσαν τις λιγοστές τους ελπίδες σε μια Κυβέρνηση της Αριστεράς, για στοιχειώδη καλυτέρευση της ζωής τους, για ανάταση και βαθμιαία προκοπή.

Με την έναρξη των διαπραγματεύσεων, η Κυβέρνηση, κατά την άποψη του γράφοντος, όφειλε να δεχτεί συζήτηση μόνο επί του χρέους. Θα έλεγα μάλιστα ότι όφειλε, να έχει ολοκληρώσει τον λογιστικό έλεγχο πολύ πριν τις εκλογές και να πάει στην διαπραγμάτευση έχοντας πλήρη εικόνα της κατάστασης. (Ο ΣΥΡΙΖΑ, διαθέτει πλειάδα οικονομολόγων και τεχνοκρατών και δεν είχε παρά να ανατρέξει στις δανειακές συμβάσεις, ελέγχοντας τα επιτόκια τους, τους ανατοκισμούς και την σκοπιμότητα τους). Άλλωστε, αντίστοιχη δραστηριότητα πρέπει να κάνει η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή.

Βεβαίως η πραγματικότητα υπήρξε διαφορετική. Με πιέσεις και ατελείωτους εκβιασμούς, η Κυβέρνηση «υπέκυψε», στο να μπουν όλα στο τραπέζι, εκτός από το χρέος! Η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, εκτός από την «δημιουργική ασάφεια» σε όλα, έχει κάτι απολύτως σαφές: την πλήρη αναγνώριση του χρέους και την δέσμευση για την συνεπή αποπληρωμή του. Η 20στή Φεβρουαρίου, δρομολογεί όλους τους συμβιβασμούς που ακολούθησαν.

Που οφείλονται όλα αυτά; Είχε η Κυβέρνηση εξ αρχής στις προθέσεις της τον συμβιβασμό; Κατά την γνώμη μας όχι. Αυτό που νομίζουμε ότι φταίει είναι η ίδια στρατηγική προσήλωση της με την προσήλωση προηγούμενων Κυβερνήσεων. Στην, πάση θυσία, παραμονή στην Ευρωζώνη και το Ευρώ.

Αυτό, θεωρούμε, ότι περιόριζε και τις επιλογές και τις διαπραγματευτικές δυνατότητες, και το σθένος της και την αδυναμία αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων.

Η Κυβέρνηση αυτοαιχμαλωτίσθηκε σε μια αδιέξοδη τακτική, ενώ ταυτόχρονα συνέχισε να πληρώνει δόσεις τόκων και χρεολυσίων, υπονομεύοντας την ρευστότητα και την δυνατότητα άλλων κινήσεων.

Στην πορεία αυτή, που η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός, προσπαθούσαν να περισώσουν τα ελάχιστα, άρχισαν να υιοθετούν την θεωρία της «έντιμης» και «αμοιβαία επωφελούς» συμφωνίας, για να χρυσώσουν το χάπι απέναντι στην κοινωνία.

Και όχι τυχαία, πολιτικά στελέχη όλων των βαθμίδων, άρχισαν να διαδίδουν, ότι η κοινωνία είναι που φταίει, γιατί θέλει οπωσδήποτε παραμονή στο Ευρώ, γιατί δεν θέλει να διακινδυνεύσει όσα έχει, ακόμα και μετά τις επώδυνες θυσίες της τελευταίας 5ετίας!

Δεν υπάρχει, κατά την γνώμη μου, πιο ανέντιμη πολιτικά, εκτίμηση από αυτό. Η συνείδηση της κοινής γνώμης, δεν διαμορφώνεται ανεξάρτητα από τις θέσεις των πολιτικών ηγεσιών. Κατά τούτο, η τακτική αυτή, δεν μοιάζει απλώς, αλλά είναι προσπάθεια μετάθεσης ευθυνών. Ας φορτώσουμε στον λαό, αυτά που εμείς δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να κάνουμε!

Κατά πως φαίνεται, η Κυβέρνηση θα συρθεί σε μία συμφωνία ίσως χειρότερη από τις προηγούμενες, με ένα καινούριο μνημόνιο, που σε κάποια υποσημείωση του, θα αναφέρει την μελλοντική πιθανότητα της «αναδιάρθρωσης» του χρέους. Η πιθανότητα της διαγραφής οποιουδήποτε τμήματος, ματαιώνεται ολοκληρωτικά και το πόρισμα της αρμόδιας Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, για «επαχθές και επονείδιστο» χρέος, αποκτά εντελώς διακοσμητικό χαρακτήρα.

Κατά τα άλλα, η όποια παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, επαφίεται στον «πατριωτισμό», των επενδυτών, των τραπεζών και του εγχώριου και ξένου μεγάλου κεφαλαίου. Άλλωστε, πέντε μήνες δεν είδαμε κανένα τέτοιο παραγωγικό σχέδιο.


Τι πρέπει να κάνουμε τώρα;

Τι πρέπει να κάνει η εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά;

Πρέπει, καταρχήν, όλοι να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση. Χωρίς μάσκες και φκιασίδια, χωρίς αυταπάτες και πρωτίστως χωρίς ωραιοποιήσεις. Χωρίς μετάθεση ευθυνών, χωρίς ψεύτικες, ενίοτε γελοίες, ηρωοποιήσεις. (Εννοούμε, όσους θα σπεύσουν να επικαλεστούν παλικαριές και σκληρή διαπραγμάτευση!). Να αναγνωρίσουμε, ότι η Κυβέρνηση, στην διαπραγμάτευση, έκανε τακτικά και στρατηγικά λάθη. Και για να διαπραγματεύεσαι μέσα στον λάκκο των λεόντων, δεν επαρκεί η καλή γνώση της Αγγλικής γλώσσας! Πολιτική είναι αυτό που έλειψε, αυτό που δεν είχε η χώρα.

Είναι στο σημείο αυτό, αναγκαία μία παρένθεση: Ο χώρος της λεγόμενης Ανανεωτικής Αριστεράς, από την δεκαετία του 80 ακόμα, ευθύνεται για την εξ αριστερών κάλυψη των στρατηγικών επιλογών της ελληνικής άρχουσας τάξης. Η δική τους Ευρώπη των λαών, είναι η βάση για τον ιδεολογικό και πολιτικό συμβιβασμό, με όλα όσα γίνονται σήμερα στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, των μονοπωλίων, των κοινωνικών ανισοτήτων, της εξάρτησης και της υποταγής. Αλλά καταντάει πολιτική τύφλωση, αυτά τα επιχειρήματα να τα επικαλούνται και σήμερα, που στην πλάτη μας δοκιμάστηκαν όλα τα αντίπαλα όπλα.

Λένε ωστόσο, ότι μια ισχυρή Αριστερά στην Ελλάδα, θα αποτελούσε καταλύτη προοδευτικών εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη. Απαντάμε, ότι αυτές οι εξελίξεις, θα ήταν γρηγορότερες, μεγαλύτερες, ασφαλέστερες, με μια Αριστερά στην Ελλάδα που θα νικάει και δεν θα αυτοκτονεί. Θα μπορούμε και σήμερα και αύριο να ισχυριστούμε το ίδιο; Δεν θα επηρεαστούν αρνητικά, τα όποια Ευρωπαϊκά κινήματα, από την δική μας ήττα, από τον δικό μας «ανέντιμο» συμβιβασμό;

Περισσότερα...

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Τα Νέα μας Άρθρα