Ανυπότακτη Πολιτεία

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Άρθρα

«ΟΧΙ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Οι πολιτικές που εφάρμοσαν τα κόμματα εξουσίας τα τελευταία σαράντα χρόνια αλλά και νωρίτερα, οδήγησαν αναπόφευκτα τη χώρα σε οικονομική ασφυξία ,σε εξουθένωση των λαϊκών στρωμάτων , σε ανάσχεση της προόδου της χώρας. Η επιλογή της άρχουσας τάξης και των κομμάτων εξουσίας που την εξυπηρέτησαν , ήταν η συγκέντρωση του πλούτου (νόμιμου ,αλλά κυρίως του παράνομου) στα χέρια των λίγων και η σταδιακή αφαίμαξη των λαϊκών τάξεων. Το χτίσιμο μιας στρεβλής οικονομίας με μονόπλευρη στόχευση, χωρίς βάσεις και αρχές ήταν φυσικό επακόλουθο να οδηγήσει στην κατάρρευσή της.

Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης η άρχουσα τάξη με τις οδηγίες των Ευρωπαίων εταίρων μας (διάβαζε Γερμανία, Μέρκελ, Σόιμπλε κλπ ) επέλεξαν τα μνημόνια και τη σκληρή λιτότητα που αυτά συνεπάγονταν. Στην προσπάθειά της να παραπλανήσει το λαό άρχισε η εξουσία να αλλάζει πουκάμισα, φορώντας όμως πάντα το ίδιο κοστούμι. Τα πουκάμισα λέγονται, Γ. Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς, Βενιζέλος κλπ., ενώ το κοστούμι ήταν η λιτότητα, η εξολόθρευση των πολλών, η αύξηση του πλούτου για πολύ λίγους ακόμα και σε αυτές τις συνθήκες της βαθιάς κρίσης. Ο λαός μας, παραπλανημένος, άργησε λίγο αλλά τελικά κατάλαβε ότι υπαίτιοι για την καταστροφή του δεν ήταν η «τεμπελιά» του, ή το επίπεδο που βίωνε τα τελευταία χρόνια που ήταν τάχα πάνω από τις δυνάμεις του και διάφοροι άλλοι παράγοντες έξω όμως από το πολιτικό κατεστημένο, όπως διακήρυξε η ντόπια και ξένη προπαγάνδα και τελικά αποφάσισε να διώξει τους υπαίτιους της καταστροφής του και να δώσει το τιμόνι της πατρίδας στην αριστερά.

Οι δυνάμεις της συντήρησης, ντόπιες και ξένες, τρόμαξαν. Αμέσως όμως ανασκουμπώθηκαν και αποφάσισαν την ανατροπή της πρώτης κυβέρνησης της αριστεράς. Οι κουμανταδόροι της τύχης των λαών της Ευρώπης έβαλαν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους: επιστράτευσαν τους «θεσμούς», προκειμένου να οδηγήσουν την κυβέρνηση Τσίπρα στα βράχια. Δεν είναι τώρα κατάλληλη ώρα να ασχοληθούμε με τις λάθος εκτιμήσεις, τις καθυστερήσεις, αλλά και τις παλινωδίες έστω και μικρές της κυβέρνησης της αριστεράς. Εκείνο που προέχει, για κάθε σκεπτόμενο πολίτη είναι η αντίσταση στην επάνοδο εκείνων, που ευθύνονται για την καταστροφή του, αλλά και των νέων δυνάμεων (διάβαζε ΠΟΤΑΜΙ) που το κατεστημένο γέννησε, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως εφεδρεία και που στέλεχός του (διάβαζε Λυμπεράκη), με θράσος και αναλγησία, εκθέτει πως οι φτωχοί οδηγήθηκαν εκεί από εσφαλμένες!!! επιλογές τους).

Την Κυριακή καλούμαστε, ασκώντας ύψιστο δημοκρατικό δικαίωμα, να πάρουμε θέση με το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Θα συνταχθούμε με όλους εκείνους που ευθύνονται για την κατάντια του τόπου μας; Τι μας συνδέει άραγε εμάς τους πολλούς με τους εργολάβους – καναλάρχες, με τους τραπεζίτες, με το οικονομικό κατεστημένο της χώρας, με τους νεοφιλελεύθερους πολιτικούς των μνημονίων και της λιτότητας, που ζητούν να συμπορευθούμε μαζί τους; Τι μας συνδέει εμάς τους πολλούς με τα γεράκια της Ευρώπης, που με τις ωμές παρεμβάσεις τους ξεπέρασαν κάθε όριο σεβασμού της ανεξαρτησίας και των δημοκρατικών επιλογών των λαών, παρεμβάσεις που όχι μόνο βρίσκουν την αποδοχή, αλλά και διαφημίζονται από τους οπαδούς του ναι;; Τέτοια εθνική κατάντια στον βωμό της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των λίγων;; Θα σιγοντάρεις αυτή την πρωτόγνωρη και απαράδεκτη κατάσταση; Θα γίνεις συνένοχος της υποθήκευσης του μέλλοντος των επόμενων γενεών; Θα δώσεις το φιλί της ζωής στους υπαίτιους της ταλαιπωρίας σου;; Θα αφήσεις οι εικόνες των ουρών στις τράπεζες, που έχουν «παγώσει» στις οθόνες των συστημικών καναλιών, να σε τρομάξουν; Θα ξεχάσεις τις αυτοκτονίες, τους κάδους απορριμμάτων, τις ουρές στις ΔΕΚΟ, που αγνόησαν συστηματικά τα κανάλια της εξουσίας; Δεν βλέπεις το οργανωμένο σχέδιο των «θεσμών» και των ντόπιων συνεργατών τους; Θα περάσεις απαρατήρητο το πρωτόγνωρο γεγονός ότι τη στιγμή που μια κυβέρνηση που εξέλεξες κάνει πράγματι για πρώτη φορά διαπραγμάτευση ο Σαμαράς, ο Σταύρος και η Φώφη σε παρακείμενες αίθουσες στις Βρυξέλλες ετοιμάζουν με τον Σουλτς, τον Σόιμπλε και τους υπόλοιπους «φίλους» της Ελλάδας την κυβέρνηση της επόμενης μέρας, αγνοώντας τις δικές σου επιλογές και τη θέλησή σου;; Θα ανεχθείς την εθελοδουλία των πολιτικών αυτών δυνάμεων και θα υποστηρίξεις το ναι τους;; Θα ανεχθείς την παρέμβαση των πρωθυπουργών, που ανασύρθηκαν από τη ναφθαλίνη, για να σου υποδείξουν να χειροκροτήσεις το δρόμο, που αυτοί επέλεξαν, δρόμος που σε οδήγησε στο χείλος της καταστροφής;

Πες ένα ηχηρό ΟΧΙ σε όλους αυτούς και τις μεθοδεύσεις τους.

Δώσε την ΕΛΠΙΔΑ που χρειάζεται ο λαός μας.

Κλείσε τα αυτιά σου στις Κασσάνδρες.

Άνοιξε διάπλατα το παράθυρο στο ΜΕΛΛΟΝ.

Θάνος Αμπατζής
Γιώργος Πολυχρονόπουλος

ΕΝΤΙΜΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ Ή ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ, του Χρήστου Πατούχα

Σταχυολογούμε από τις προεκλογικές εξαγγελίες της Κυβέρνησης:

1 Το χρέος στο σημερινό του μέγεθος δεν είναι βιώσιμο. Απαιτείται διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του και πληρωμή του υπολοίπου μόνο με ρήτρα ανάπτυξης.
2 Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ από το 2015
3 Θέσπιση αφορολόγητου ορίου τα 12000 Ευρώ.
4 Επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 Ευρώ.
5 Διασφάλιση των μισθών και συντάξεων οπωσδήποτε στα σημερινά τους επίπεδα. Καταβολή 13ης σύνταξης στις συντάξεις κάτω των 700 Ευρώ.
6 Επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων.
7 Προστασία της δημόσιας περιουσίας. Διακοπή της διαδικασίας ιδιωτικοποιήσεων ΔΕΗ, Αεροδρομίων, Λιμανιών, επανάκτηση άλλων δημόσιων επιχειρήσεων. Άρση της υποθήκευσης του Δημόσιου πλούτου με κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ.
8 Δεν θα αυξανόταν το ΦΠΑ, τουλάχιστον στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.
9 Προστασία της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς.
10 Μείωση έως μηδενισμού των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Δεν αναφερόμαστε σε παλαιότερες δεσμεύσεις για εθνικοποίηση των Τραπεζών ή για άμεση κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων.

Με τις διακηρύξεις αυτές, η Κυβέρνηση διασφάλισε την εκλογή της και μετά τις προγραμματικές δηλώσεις και την έναρξη των διαπραγματεύσεων, όχι μόνο την ανοχή, αλλά και την διαρκή άνοδο της δημοφιλίας τόσου του Πρωθυπουργού όσο και του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα χειμαζόμενα από την κρίση λαϊκά στρώματα, οι άνεργοι, οι κατεστραμμένοι μικροεπιχειρηματίες, επένδυσαν τις λιγοστές τους ελπίδες σε μια Κυβέρνηση της Αριστεράς, για στοιχειώδη καλυτέρευση της ζωής τους, για ανάταση και βαθμιαία προκοπή.

Με την έναρξη των διαπραγματεύσεων, η Κυβέρνηση, κατά την άποψη του γράφοντος, όφειλε να δεχτεί συζήτηση μόνο επί του χρέους. Θα έλεγα μάλιστα ότι όφειλε, να έχει ολοκληρώσει τον λογιστικό έλεγχο πολύ πριν τις εκλογές και να πάει στην διαπραγμάτευση έχοντας πλήρη εικόνα της κατάστασης. (Ο ΣΥΡΙΖΑ, διαθέτει πλειάδα οικονομολόγων και τεχνοκρατών και δεν είχε παρά να ανατρέξει στις δανειακές συμβάσεις, ελέγχοντας τα επιτόκια τους, τους ανατοκισμούς και την σκοπιμότητα τους). Άλλωστε, αντίστοιχη δραστηριότητα πρέπει να κάνει η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή.

Βεβαίως η πραγματικότητα υπήρξε διαφορετική. Με πιέσεις και ατελείωτους εκβιασμούς, η Κυβέρνηση «υπέκυψε», στο να μπουν όλα στο τραπέζι, εκτός από το χρέος! Η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, εκτός από την «δημιουργική ασάφεια» σε όλα, έχει κάτι απολύτως σαφές: την πλήρη αναγνώριση του χρέους και την δέσμευση για την συνεπή αποπληρωμή του. Η 20στή Φεβρουαρίου, δρομολογεί όλους τους συμβιβασμούς που ακολούθησαν.

Που οφείλονται όλα αυτά; Είχε η Κυβέρνηση εξ αρχής στις προθέσεις της τον συμβιβασμό; Κατά την γνώμη μας όχι. Αυτό που νομίζουμε ότι φταίει είναι η ίδια στρατηγική προσήλωση της με την προσήλωση προηγούμενων Κυβερνήσεων. Στην, πάση θυσία, παραμονή στην Ευρωζώνη και το Ευρώ.

Αυτό, θεωρούμε, ότι περιόριζε και τις επιλογές και τις διαπραγματευτικές δυνατότητες, και το σθένος της και την αδυναμία αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων.

Η Κυβέρνηση αυτοαιχμαλωτίσθηκε σε μια αδιέξοδη τακτική, ενώ ταυτόχρονα συνέχισε να πληρώνει δόσεις τόκων και χρεολυσίων, υπονομεύοντας την ρευστότητα και την δυνατότητα άλλων κινήσεων.

Στην πορεία αυτή, που η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός, προσπαθούσαν να περισώσουν τα ελάχιστα, άρχισαν να υιοθετούν την θεωρία της «έντιμης» και «αμοιβαία επωφελούς» συμφωνίας, για να χρυσώσουν το χάπι απέναντι στην κοινωνία.

Και όχι τυχαία, πολιτικά στελέχη όλων των βαθμίδων, άρχισαν να διαδίδουν, ότι η κοινωνία είναι που φταίει, γιατί θέλει οπωσδήποτε παραμονή στο Ευρώ, γιατί δεν θέλει να διακινδυνεύσει όσα έχει, ακόμα και μετά τις επώδυνες θυσίες της τελευταίας 5ετίας!

Δεν υπάρχει, κατά την γνώμη μου, πιο ανέντιμη πολιτικά, εκτίμηση από αυτό. Η συνείδηση της κοινής γνώμης, δεν διαμορφώνεται ανεξάρτητα από τις θέσεις των πολιτικών ηγεσιών. Κατά τούτο, η τακτική αυτή, δεν μοιάζει απλώς, αλλά είναι προσπάθεια μετάθεσης ευθυνών. Ας φορτώσουμε στον λαό, αυτά που εμείς δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να κάνουμε!

Κατά πως φαίνεται, η Κυβέρνηση θα συρθεί σε μία συμφωνία ίσως χειρότερη από τις προηγούμενες, με ένα καινούριο μνημόνιο, που σε κάποια υποσημείωση του, θα αναφέρει την μελλοντική πιθανότητα της «αναδιάρθρωσης» του χρέους. Η πιθανότητα της διαγραφής οποιουδήποτε τμήματος, ματαιώνεται ολοκληρωτικά και το πόρισμα της αρμόδιας Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, για «επαχθές και επονείδιστο» χρέος, αποκτά εντελώς διακοσμητικό χαρακτήρα.

Κατά τα άλλα, η όποια παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, επαφίεται στον «πατριωτισμό», των επενδυτών, των τραπεζών και του εγχώριου και ξένου μεγάλου κεφαλαίου. Άλλωστε, πέντε μήνες δεν είδαμε κανένα τέτοιο παραγωγικό σχέδιο.


Τι πρέπει να κάνουμε τώρα;

Τι πρέπει να κάνει η εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά;

Πρέπει, καταρχήν, όλοι να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση. Χωρίς μάσκες και φκιασίδια, χωρίς αυταπάτες και πρωτίστως χωρίς ωραιοποιήσεις. Χωρίς μετάθεση ευθυνών, χωρίς ψεύτικες, ενίοτε γελοίες, ηρωοποιήσεις. (Εννοούμε, όσους θα σπεύσουν να επικαλεστούν παλικαριές και σκληρή διαπραγμάτευση!). Να αναγνωρίσουμε, ότι η Κυβέρνηση, στην διαπραγμάτευση, έκανε τακτικά και στρατηγικά λάθη. Και για να διαπραγματεύεσαι μέσα στον λάκκο των λεόντων, δεν επαρκεί η καλή γνώση της Αγγλικής γλώσσας! Πολιτική είναι αυτό που έλειψε, αυτό που δεν είχε η χώρα.

Είναι στο σημείο αυτό, αναγκαία μία παρένθεση: Ο χώρος της λεγόμενης Ανανεωτικής Αριστεράς, από την δεκαετία του 80 ακόμα, ευθύνεται για την εξ αριστερών κάλυψη των στρατηγικών επιλογών της ελληνικής άρχουσας τάξης. Η δική τους Ευρώπη των λαών, είναι η βάση για τον ιδεολογικό και πολιτικό συμβιβασμό, με όλα όσα γίνονται σήμερα στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, των μονοπωλίων, των κοινωνικών ανισοτήτων, της εξάρτησης και της υποταγής. Αλλά καταντάει πολιτική τύφλωση, αυτά τα επιχειρήματα να τα επικαλούνται και σήμερα, που στην πλάτη μας δοκιμάστηκαν όλα τα αντίπαλα όπλα.

Λένε ωστόσο, ότι μια ισχυρή Αριστερά στην Ελλάδα, θα αποτελούσε καταλύτη προοδευτικών εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη. Απαντάμε, ότι αυτές οι εξελίξεις, θα ήταν γρηγορότερες, μεγαλύτερες, ασφαλέστερες, με μια Αριστερά στην Ελλάδα που θα νικάει και δεν θα αυτοκτονεί. Θα μπορούμε και σήμερα και αύριο να ισχυριστούμε το ίδιο; Δεν θα επηρεαστούν αρνητικά, τα όποια Ευρωπαϊκά κινήματα, από την δική μας ήττα, από τον δικό μας «ανέντιμο» συμβιβασμό;

Περισσότερα...

Μια κρίσιμη στιγμή για τον πολιτισμό της πόλης μας, του Πάνου Τσερόλα

Είναι αλήθεια ότι η ξαναζεσταμμένη σούπα, ειδικά από αυτούς που θέλουν να καταργήσουν γενικά τις σούπες, είναι ακόμα πιο άνοστη. Δεν είναι καθόλου παράδοξο λοιπόν που ο ίδιος λαός της Πάτρας που βροντοφώναξε ''ως εδώ'' και εξέλεξε την δημοτική αρχή του κ. Πελετίδη, σήμερα φωνάζει για ένα θέμα που συνήθως είναι από τα ''δευτερεύοντα'' της επικαιρότητας, για την παραμονή δηλαδή του Θ. Αμπαζή στο πόστο του καλλιτεχνικού διευθυντή και το τιμόνι του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Το ότι ένα θέμα του πολιτισμού έγινε μείζον βέβαια, είναι μια καλή αρχή. Είναι μάλλον η πρώτη ουσιαστική απόδειξη, ότι κάτι καλό γίνεται στο θέατρο της Πάτρας.

Φυσικά, ακόμα και αν πλέον είναι φανερό ότι μιλάμε για μια προειλημμένη απόφαση από πλευράς Δημοτικής Αρχής, δεν θα ήταν απαραίτητα έτσι: Θα μπορούσε κάλλιστα το αρμόδιο όργανο (το Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ, του οποίου είμαι μέλος) ή το Δημοτικό Συμβούλιο ακόμα, να θέσει ένα πλαίσιο και μια στρατηγική και στη βάση αυτού να αποτιμήσει την θητεία του κ. Αμπαζή και να δηλώσει τις όποιες διαφωνίες επαναπροκηρύσσοντας την θέση. Αντί για αυτό, έχουμε αναπάντεχα(;) ''μια από τα ίδια'' καθώς η Δημοτική Αρχή δηλώνει χωρίς καμία προειδοποίηση ή συζήτηση πως ''σας ευχαριστούμε, μα θέλουμε και κομματική ταυτότητα''. Το συγκεκριμένο έργο έχει παιχτεί σε πάμπολλες παραστάσεις ανά την Ελλάδα, ποτέ δεν είχε επιτυχία (και ας είχε ενίοτε, μεγάλα ονόματα) και ποτέ το θέμα δεν ήταν η ''ταυτότητα'', καλύτερη ή χειρότερη. Το θέμα ήταν πάντα μια ιστορικά γερασμένη, πολλάκις αποτυχημένη και πολλές φορές αντιαισθητική προσπάθεια να βάλει κάποιος την τέχνη σε ''κομματικά'' στεγανά. Ξεροκέφαλα όμως, η τέχνη και ο πολιτισμός τείνουν να σπάνε τα στεγανά αυτά στην ιστορία της Τέχνης. Το ποιος θα κερδίσει στο τέλος δεν χρειάζεται καν να το συζητάμε, το θέμα είναι να αποφύγουμε τα ίδια λάθη σήμερα- αν είναι δυνατόν οι δυνάμεις της προόδου να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι με τις δυνάμεις του χτες, που βλέπουν τον πολιτισμό είτε σαν μπίζνες είτε σαν ευκαιρία για φωτογραφίες σε κοσμικές εκδηλώσεις. Αν είναι δυνατόν να μην κοιτάμε το περιεχόμενο μιας πολιτιστικής πρότασης αλλά το κομματικό (ούτε καν το ιδεολογικό) βιογραφικό αυτού που την προτείνει. Αν είναι δυνατόν να προτιμήσουμε την ''καθαρότητα'' του προσωπικού από το παραγόμενο αποτέλεσμα. Είναι δυνατόν;

Προκύπτει λοιπόν ένα πρόβλημα που ξεπερνάει το πρόσωπο του καλλιτεχνικού διευθυντή: Το κατά πόσο ο πολιτισμός και η σχέση της τέχνης με ένα δήμο μπορεί να είναι έρμαιο των εμμονών και κομματικών στεγανών της εκάστοτε δημοτικής αρχής. Άλλωστε, Αν σήμερα στο Δήμο της Πάτρας είναι μια προοδευτική δημοτική αρχή, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε άλλους δήμους (βλ. Βόλο) είναι ο...Μπέος. Δεν μπορεί λοιπόν η χάραξη πολιτιστικής στρατηγικής (από το Υπ.Πολιτισμού) να αφορά αποκλειστικά το ''κέντρο'' των Αθηνών και δεν μπορεί να γίνεται αποστειρωμένα από τις ανησυχίες και το όραμα των ανθρώπων του πολιτισμού και της τέχνης σε κάθε πόλη και επαρχία.

Περισσότερα...

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΣΤΙΣ 26 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2015

του Χρήστου Πατούχα

Το τι θα αρχίσει να συμβαίνει από τις 26 Ιανουαρίου, έχει άμεση συνάρτηση με το τι έγινε πριν, δηλαδή μέχρι τώρα. Για να υπάρξουν εξελίξεις προς όφελος του λαού, εκτός από την εκλογική νίκη, υπάρχουν αναγκαίες προϋποθέσεις, (και με ερώτημα αν θα διαμορφωθούν), για να καθορίσουν τις μετεκλογικές εξελίξεις. Σε αυτές θα αναφερθούμε παρακάτω. Ανεξάρτητα πάντως από το τι θα συμβεί σε βάθος χρόνου, η 25η του Γενάρη, αποτελεί μέρα ελπίδας για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας.

Το τι έγινε πριν, είναι περίπου γνωστό σε πολλούς, αν όχι σε όλους. Η διαφορά είναι ότι η γνώση αυτή πνίγεται μπροστά στην κατεπείγουσα ανάγκη, να φύγει η Κυβέρνηση της εθελοδουλίας και της καταστροφής. Αυτή η καθολική ανάγκη, γίνεται πολλές φορές αιτία να συγχωρούμε πολλές πολιτικές μεταμορφώσεις, αρνητικές ως επί το πλείστον.

Ας το αποσαφηνίσουμε: Την απόλυτη καταδίκη της σημερινής Συγκυβέρνησης, την απομάκρυνση της με πάταγο από την εξουσία, δεν την συναρτώ με καμιά λανθασμένη επιλογή, με καμιά υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ.


Η Κυβέρνηση αυτή, κατέστρεψε όποια παραγωγική ικανότητα είχε η χώρα, διέλυσε όλο το σύστημα των εργασιακών σχέσεων, οδήγησε εκατομμύρια συνανθρώπων μας στην φτώχια και στην εξαθλίωση. Για ότι υπερηφανεύεται, είναι η υποδούλωση και η υποθήκευση της χώρας, η βάναυση προσβολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Και το έκαναν με απόλυτη συνείδηση, είναι συνένοχοι.

Δεν γνωρίζω τι θα κάνουν σημερινοί ή μελλοντικοί πολιτικοί διάδοχοι τους, αλλά η ιστορία απέναντι τους θα είναι αμείλικτη. Θα τους καταδικάσει χωρίς κανένα ελαφρυντικό! Στον κίνδυνο της Πατρίδας, αυτοί συμμάχησαν με τους εχθρούς της. Και όχι μόνον αυτό. Τους ονόμασαν φίλους και προστάτες!

Συμπέρασμα: Καμιά ψήφος δεν πρέπει να χαραμιστεί στους εκπροσώπους της αντιλαϊκής και αντεθνικής φαυλότητας. Ούτε στην ΝΔ, ούτε στο ΠΑΣΟΚ, ούτε στο κόμμα του κ. Παπανδρέου, ούτε σε κανέναν που να τους μοιάζει και να τους επαναλαμβάνει. Από κανέναν άνεργο, από κανέναν φτωχό, από κανένα κατεστραμμένο μικροεπιχειρηματία συμπολίτη μας. Αλλά και από κανένα από όσους καταφέρνουν ακόμα να ζουν με αξιοπρέπεια. Κυρίως δεν πρέπει κανένας να χαραμίσει την ψήφο του, από όσους εμφορούνται από τις ιδέες της δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, από όσους συμμετείχαν στους δημοκρατικούς αγώνες.

Αυτό το κλίμα οργής και διαμαρτυρίας, έχει ήδη διαμορφώσει μαζική λαϊκή συνείδηση και είναι βέβαιη η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτό δεδομένο, πρέπει να εξετάσουμε το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό, κατά την άποψη μου υπό το πρίσμα δύο σημαντικών παραμέτρων:

Πρώτη παράμετρος. Το κλίμα θα είναι εξόχως εχθρικό. Και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας. Και θα γίνεται εχθρικότερο εάν η νέα Κυβέρνηση επιχειρήσει αποφασιστικές συγκρούσεις. Οι συγκρούσεις αυτές, είναι βέβαιο, θα κινητοποιούν αντιδραστικά πολιτικά και οικονομικά κέντρα, όχι μόνο της διεθνούς εξάρτησης αλλά και στο εσωτερικό, κέντρα της οικονομικής ολιγαρχίας.

Η δεύτερη σημαντικότερη και οπωσδήποτε συνδεδεμένη με την πρώτη παράμετρος. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 με τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015, έχουν πλέον ελάχιστα κοινά στοιχεία. Ο τωρινός ΣΥΡΙΖΑ, είναι μεγάλο κόμμα εξουσίας, που θα την διεκδικήσει έναντι οποιουδήποτε τιμήματος, κόμμα «συμμορφωμένο προς τας υποδείξεις», με λειασμένες γωνίες, έτοιμο για κυβερνητικές συνεργασίες ευρέος φάσματος, κόμμα που δεν αναζητά διευρύνσεις στα αριστερά του, με μία διαφαινόμενη αλαζονεία των στελεχών του και με ήδη διαπιστωμένη ευχέρεια στις υποχωρήσεις και τις αναδιατυπώσεις των θέσεων του.

Είναι προφανές, ότι στις πλάτες του μαζικού λαϊκού κινήματος πρωτίστως, πέφτει πολύ μεγάλο βάρος για να διεκδικήσει, να επιβάλλει, να απαιτήσει αλλαγές, να απαιτήσει τήρηση των δεσμεύσεων, να στηρίξει όπου χρειάζεται, να εγκαταλείψει την τακτική της παθητικότητας και της ανάθεσης.

Είναι αναγκαίο, το υπόλοιπο πολιτικό κίνημα της Αριστεράς, τουλάχιστον τα κομμάτια του που ζουν μέσα στους μαζικούς αγώνες, να μην θρυμματιστεί μέσα στην πόλωση και τους ηθελημένους ή αθέλητους πολιτικούς εκβιασμούς.

Είναι αναγκαίο, είναι συμφέρον των εργαζομένων, να υπάρχει μετά τις εκλογές, ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση.

Είναι συμφέρον όλων των πληττόμενων λαϊκών στρωμάτων και το ΚΚΕ, ιστορικό κόμμα της αριστεράς και της Εργατικής Τάξης, να παραμείνει ισχυρό, ανεξάρτητα από τις πολλές, κατά την άποψη μας, ορθότατες κριτικές παρατηρήσεις που διατυπώνονται.

Θα είναι χρήσιμο επίσης, οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, που τελευταία στις γραμμές τους αναπτύσσεται ένας δημιουργικός διάλογος, να αναδειχτούν σε διακριτό και μόνιμο ιδεολογικό και πολιτικό ρεύμα, ξεπερνώντας μικροηγεμονισμούς και αγκυλώσεις του παρελθόντος.

Είναι ακόμα αναγκαίο, στα μέλη και τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα όσους προέρχονται από τα σπλάχνα της Αριστεράς, να μην επικρατήσει εφησυχασμός, να διεκδικήσουν και να πάρουν ρόλο στις αποφάσεις. Είναι πρωτίστως απαραίτητο να αντιληφθούν οι σύντροφοι που διαθέτουν συγκροτημένο λόγο, ότι ο ρόλος τους δεν είναι να χειροκροτούν! Είναι να μάχονται, να διαφωνούν, να προτείνουν, να ανατρέπουν την κομματική ιδιοτέλεια, να παράγουν πολιτική και αποτέλεσμα! Ο τακτικισμός και η διαρκής υποχωρητικότητα, δεν οδηγούν ποτέ σε νίκες, οδηγούν σε ενσωμάτωση!

Η ουσία είναι, ότι στον μετεκλογικό στίβο, θα γίνεται μια διαρκής μάχη προς τα πού θα πάει το σκοινί! Το βέβαιο είναι ότι όσοι θα το τραβάνε προς την συνέπεια, προς τα συμφέροντα του λαού, προς την αριστερή πλευρά, ίσως θα είναι λιγότεροι. Θα αντέξουν;

Αν μου ζήταγε κάποιος συμβουλή, τι να ψηφίσει στις εκλογές της 25 Γενάρη, θα του έλεγα ότι θα σεβαστώ κάθε επιλογή του, αρκεί να δώσει αγωνιστική ψήφο. Να την δώσει με την καρδιά του στο αύριο, στην επομένη των εκλογών. Να είναι ψήφος συνείδησης, να μην είναι διεκπεραίωση, να μην είναι άλλοθι, να μην συνιστά παραίτηση από οράματα και ελπίδες, να μην είναι αποτέλεσμα συμβιβασμού και πλαστών διλημμάτων. Πολύ περισσότερο, να μην είναι ιδιοτελής, να μην προσβλέπει σε καμιά προσωπική εξυπηρέτηση ή συναλλαγή.

Ωστόσο, αντί συμβουλών που δεν νομιμοποιούμαι να δώσω, θα καταγράψω την προσωπική μου άποψη:

Στηρίζω την ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση στο σύνολο της όπως την περιέγραψα. Επιλέγω να είμαι με αυτούς που θα τραβάνε το σκοινί προς τα αριστερά, προς την ανηφόρα. Να είμαι με όσους στους κοινωνικούς αγώνες, θα αναζητούν την πολιτική τους δικαίωση. Και κάποια στιγμή, να υπερβούμε την ανάγκη, οι κυρίαρχες σήμερα, αλλά αντίπαλες ιστορικά πολιτικές παρατάξεις, στρατηγικά να μην διαφωνούν. ( Μετά από όσα γνωρίσαμε την τελευταία πενταετία, προς τι τόση ευρωλαγνία;).

Όχι! Δεν είμαστε παρανοϊκοί! Ρεαλιστές είμαστε. Και καταλαβαίνουμε τα σχέδια των αντιπάλων μας!

ΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Πάτρα 31/8/2014

Κύριε διευθυντά,

Ευχαριστούμε για την φιλοξενία σας, ελπίζουμε στην διάρκεια της θητείας μας να έχουμε την ευκαιρία της προβολής των απόψεων μας για σοβαρά πολιτικά και δημοτικά προβλήματα.

Είναι πραγματικά καινούριο το δημοτικό τοπίο στην πόλη μας. Δυνάμεις που αντιστρατεύονται την τρέχουσα, μάλιστα την τρέχουσα κρατική πολιτική, κατόρθωσαν να συσπειρώσουν την συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, δίνοντας ελπίδα σοβαρών αλλαγών στην δημοτική διαχείριση.

Είναι δυνατόν οι ελπίδες να αρχίσουν να υλοποιούνται; Κατά την άποψη μας μόνο η έναρξη της υλοποίησης τους, συνιστά πορεία προς την νίκη. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν, γνωρίζουμε το ασφυκτικό πολιτικό πλαίσιο, γνωρίζουμε την πολιτική επίθεση που θα δοθεί κατά μέτωπο σε οποιεσδήποτε αλλαγές. Είναι ωστόσο δυνατόν, με κινητοποίηση του λαού, με καινούριο πλαίσιο πολιτικών κινηματικών συμμαχιών, με κινηματική, αγωνιστική, πολιτική αυτοτέλεια, να δοθεί αποφασιστική απάντηση σε όλα αυτά, να εμποδίσουμε και εμπόδια και τρικλοποδιές και πισωγυρίσματα. Δεν είναι σωστό να κάνουμε απαριθμήσεις στόχων αυτή την στιγμή. Άλλωστε αυτό είναι έργο της Δημοτικής πλειοψηφίας να το προγραμματίσει. Είναι όμως δυνατόν να περιγράψουμε δυο τρεις γενικές αρχές, χωρίς καμιά ιεράρχηση, που συνιστούν άλλωστε τα σημερινά αδιέξοδα της Τ.Α.

1. Συνολική προσπάθεια για αλλαγή στην πολιτική κατεύθυνση και το πλαίσιο της Τ.Α.
2. Στην κατεύθυνση αλλαγής του χρηματοδοτικού μοντέλου, καμία αύξηση δημοτικών τελών, καλύτερη και δικαιότερη κοινωνική κατανομή, μείωση τους όταν είναι αναγκαίο.
3. Αντιμετώπιση, ριζική των φαινομένων κοινωνικής εξαθλίωσης, λειτουργίας παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών, κάλυψης όλων των αντίστοιχων αναγκών, και επέκταση των δραστηριοτήτων του Κοινωνικού Τομέα.
4. Απόλυτη προστασία του δημόσιου χαρακτήρα όλων των Δημοτικών υπηρεσιών και επιχειρήσεων.
5. Κινητοποίηση, (υπηρεσιακά, ηθικά και με κάθε τρόπο, πάντοτε με απόλυτη προστασία της Δημοκρατίας, των θέσεων εργασίας, των εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων), του δημοτικού μηχανισμού, κινητοποίηση στην υπηρεσία του πολίτη και των δημοτικών αναγκών.

Να διευκρινίσουμε, ότι για εμάς και τα κριτήρια μας, δεν υπάρχουν «δικοί μας», υπάρχουν υπάλληλοι με υπηρεσιακή ιεραρχία και δομή, με ευθύνες και ικανότητες και καταρχήν καλή πρόθεση να ανταποκριθούν στα καθήκοντα τους. Ναι! Γύρω τους, υπάρχει το ασφυκτικό μνημονιακό πλαίσιο, και γύρω τους επίσης στα Δημοτικά όργανα υπάρχει σαφές δημοκρατικό πολιτικό περιβάλλον. (Ελπίζουμε, η επισήμανση μας αυτή να μην χρειασθεί ποτέ επανάληψη.)

Η Ανυπότακτη Πολιτεία, με τις δυνάμεις της εντός και εκτός Δημοτικού Συμβουλίου, θα κινηθεί στα πλαίσια των πολιτικών της διακηρύξεων, τόσο στην εκλογική περίοδο, όσο και σε ολόκληρο το διάστημα της ύπαρξης της. Φίλοι και αντίπαλοι, αναγνωρίζουν άλλωστε την συνέπεια μας. Μας καθοδηγεί, το καλό της πόλης και των δημοτών, οι ευρύτερες πολιτικές ανάγκες της κοινωνίας και των εργαζομένων. Η πολιτική μας αυτή, είναι ήδη δημόσια γνωστή, περισσότερο από ποτέ θεωρούμε αναγκαίο να την ακολουθήσουμε.

Χρήστος Πατούχας,
Επικεφαλής της Δημοτικής παράταξης Ανυπότακτη Πολιτεία

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Τα Νέα μας Άρθρα