Ανυπότακτη Πολιτεία

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Άρθρα

Το διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας και ορισμένες πλευρές γενικότερης πολιτιστικής δράσης

patouxas

Του Χρήστου Πατούχα

Ο Πολιτισμός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, είμαστε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε για τον τρόπο ζωής, επικοινωνίας, δημιουργίας και ανάπτυξης μιας πόλης που είναι πια ο τρίτος μεγαλύτερος Δήμος της χώρας. Συνεπώς να χαράξουμε δράσεις και να παράξουμε ιδέες που θα υπηρετούν μία μαζικής κλίμακας πολιτιστική πολιτική του Δήμου . Εδώ ακριβώς είναι και το κρίσιμο σημείο για την συζήτηση μας. Είμαστε σε θέση να αποσυνδέσουμε την γενική οικονομική και κοινωνική κρίση που και στην πόλη μας θα γιγαντωθεί λόγω της επιβεβλημένης πολιτικής του Μνημονίου από το τι πολιτισμός θα παραχθεί ή θα είναι δυνατόν να παραχθεί στην Πάτρα τα επόμενα χρόνια; Αυτό κάποιος θα πίστευε ότι θα έπρεπε να μας κάνει σήμερα να λέμε δεν είναι καιρός για τέτοιες συζητήσεις, όμως εμείς πιστεύουμε το αντίθετο. Τώρα είναι καιρός Από αυτή την άποψη οφείλουμε να βάλουμε στο τραπέζι το ζήτημα ενός Δήμου που θα αναλάβει την ευθύνη της πλήρους κάλυψης, τροφοδότησης, υποστήριξης και προώθησης κάθε πολιτιστικής δραστηριότητας στην Πάτρα με σκοπό:

  • Την δημιουργία χώρων και θεσμών που θα εξασφαλίζουν την μαζική συμμετοχή των Πατρινών και κυρίως των νέων, σε Πολιτιστικές δραστηριότητες
  • Την υποστήριξη με όλα τα μέσα της τοπικής Πολιτιστικής παραγωγής με σκοπό, όχι μόνο να μην μεταναστεύουν οι τοπικοί δημιουργοί, αλλά αντίθετα να μπορούν να αναδειχτούν πανελλαδικά, σε όλες τις μορφές της τέχνης. Δεν θέλουμε να είμαστε αποκλειστικά τόπος των «μεγάλων καλεσμένων» από αλλού, αλλά να γίνουμε κέντρο εξαγωγής πολιτιστικής δραστηριότητας. Και το μπορούμε.
  • Την λήψη πρωτοβουλιών που να προωθούν την Πολιτιστική Παιδεία στην νέα γενιά με μια σειρά από δράσεις, θεσμούς και μία σειρά αποφάσεων
  • Την καθαρή επιλογή να επενδύσει η πόλη όχι στη λογική της γκλαμουριάς και της βιτρίνας αλλά σε γεγονότα που θα την καταστήσουν Κέντρο Πολιτισμού σε Πανελλαδικό αλλά και Μεσογειακό επίπεδο( με έμφαση στο Θέατρο, την Μουσική και την Λογοτεχνία)

Από την σκοπιά αυτή , η αντίληψη και η ουσία της πολιτικής του Δήμου της Πάτρας για τον Πολιτισμό οφείλει να ξεπεράσει την λειτουργία –ΑΕ που διέπνεε μέχρι πρόσφατα τα αρμόδια όργανα του Δήμου. Η πρακτική του, δεν πρέπει να εξυπηρετεί  τους διορισμούς των φίλων ή των εκλεκτών της μίας ή της άλλης παράταξης, να μην δημιουργεί μεσάζοντες και ατζέντηδες, να συγκροτηθεί μία λειτουργία που μοναδικό κριτήριο θα έχει την γνώση-την διάθεση για προσφορά-τις νέες ιδέες –την μη-συμφεροντολογική εκμετάλλευση των θέσεων σχεδιασμού και διαχείρισης των σχετικών πόρων.

Να αντιμετωπίσουμε όλη την πόλη σαν ένα εν δυνάμει χώρο φιλοξενίας Πολιτιστικής δράσης. Για παράδειγμα στο παραλιακό μέτωπο να δημιουργηθούν χώροι Θεάτρου-Μουσικές σκηνές-Μουσεία για την Ιστορία της Πάτρας- ανοιχτά και δωρεάν σε όλη την Πάτρα, με εκπαιδευτικούς, καλλιτέχνες και ακαδημαϊκούς που θα υλοποιούν ένα πρόγραμμα χειμερινής και καλοκαιρινής δημιουργίας. Επίσης να υπάρξει σχεδιασμός που να αποσκοπεί στην αξιοποίηση όλων των διατηρητέων και νεοκλασικών κτιρίων της Πάτρας στα πλαίσια φιλοξενίας και αξιοποίησης τους από Θεατρικές ομάδες, Πολιτιστικούς Συλλόγους, Στέκια Νέων, Κινηματογραφικές Λέσχες, Λογοτεχνικές ομάδες και άλλα.

Το Καρναβάλι οφείλει να αντιμετωπισθεί με όρους ενός θεσμού που ή θα αλλάξει ή θα παρακμάσει και άλλο σε βαθμό εξαφάνισης . Το ζήτημα είναι να μιλήσουμε για την αποεμπορικοποίηση του και την επαναφορά με σύγχρονους όρους στην Πολιτιστική του διάσταση. Αν το Καρναβάλι δεν αντιμετωπισθεί σαν μία περίοδος που η Πάτρα –άτυπα- θα γίνεται μια προσωρινή Πολιτιστική Πρωτεύουσα – με ένα σύνολο δράσεων-εκδηλώσεων, θα μιλάμε μόνο για τις παρελάσεις και την έναρξη. Οι νέοι της πόλης πρέπει να ζήσουν στο κέντρο ενός θεσμού που θα φέρνει νέα ρεύματα της Τέχνης, της Τεχνολογίας και της Επικοινωνίας σε μία συνάντηση που θα έχει σαν μια στιγμή της μόνο την Καρναβαλική παρέλαση. Καρναβάλι όμως είναι λαϊκή συμμετοχή-διακωμώδηση εξουσίας-αυθόρμητη παραγωγή τέχνης. Δεν αρκούν για το ρόλο αυτό, επί μέρους σύλλογοι και πληρώματα.

Για το Διεθνές Φεστιβάλ

Πρέπει πρώτον, να διατηρήσουμε τον χαρακτήρα του Διεθνούς. Να διευρύνουμε και την χρονική του διάρκεια, να διευρύνουμε τον θεματικό του χαρακτήρα. Μέχρι τώρα, ότι γίνεται, κυρίως περιστρέφεται γύρω από το Θέατρο και τις μουσικές παραστάσεις. Πρέπει να προσθέσουμε τα γράμματα, το βιβλίο, την ποίηση, την λογοτεχνία, την ιστορία.

Και σε όλα αυτά, με πρωτότυπες παραγωγές – εκδηλώσεις που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πανελλαδικής εμβέλειας μικρά φεστιβάλ δημιουργίας και προβολής. (Μουσικοί διαγωνισμοί, θεατρικά projects, ημερίδες ποίησης κτλ.). Η συμμετοχή στην χρηματοδότηση παραγωγών και εκδόσεων, θα βοηθήσει στην στήριξη νέων δημιουργών.

Δεύτερον, να προκαλέσουμε συζήτηση με τους ανθρώπους των γραμμάτων, των τεχνών, των φορέων τους, των δημιουργών. Είναι εκατοντάδες και δεν έχουν ρωτηθεί ποτέ. Στο Φεστιβάλ, με τον παραπάνω τρόπο, πρέπει να εμπλακεί το ΔΗΠΕΘΕ, όλες οι οργανωμένες πολιτιστικές μονάδες του Δήμου και της πόλης.

Να επιδιώξουμε τον μητροπολιτικό χαρακτήρα, με εκδηλώσεις και δράσεις στην ευρύτερη περιοχή, αξιοποιώντας το πλούσιο δίκτυο ιστορίας και αρχαιολογικών χώρων, τις δυνατότητες προσέλκυσης επισκεπτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, τις δυνατότητες επίσης του θρησκευτικού τουρισμού και του τουριστικού προορισμού.

Συνεπώς, μιλάμε για Δήμο που θα διοικεί και θα εποπτεύει αλλά κυρίως θα παράγει και να προωθεί, αυτό που παράγει η Πόλη άμεσα έξω από τα δικά του δίκτυα. Όλοι οι τομείς και οι αρμοδιότητες του Δήμου σε σχέση με τον Πολιτισμό πρέπει να οδηγηθούν στην εξασφάλιση περιβάλλοντος για άμεση παραγωγή Τέχνης αλλά και στην συνεργασία με καλλιτέχνες μέσα όμως στο πλαίσιο μια στρατηγικής του Δήμου για το πώς θέλει να κατοχυρώσει μια ταυτότητα για την πόλη.

Να αξιοποιήσουμε την ευρυχωρία της τέχνης, να ξεφύγουμε από την λογική κλειστών και στεγνών οργάνων διοίκησης, με αιρετά πρόσωπα ή σιωπηλούς παρατηρητές, ή αδύναμους να υποστηρίξουν τον ρόλο του οδηγού.

Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ –ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

του Χρ.Πατούχα

Είναι βέβαιο, ότι μετά την υπογραφή της συμφωνίας, (με νέα προαπαιτούμενα, νέες πιέσεις, νέες υποχωρήσεις που δεν θα έχουν τέλος ), θα υπάρξουν ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πιέζεται ήδη και από το εσωτερικό και το εξωτερικό , να ξεκαθαρίσει το εσωτερικό της πολιτικό τοπίο. Και φαίνεται ότι είναι πρόθυμη να ανταποκριθεί και μάλιστα εσπευσμένα. Το πιθανότερο είναι να επιλέξει τον δρόμο των εκλογών.

Δύο παρατηρήσεις:

1.Η επίθεση στην εσωτερική της αντιπολίτευση, γίνεται με τους όρους της χρεοκοπημένης πολιτικής τάξης και των καναλιών της διαπλοκής. Αντιλαμβανόμαστε την δυσκολία! Η Κυβέρνηση υπογράφει μνημόνιο και πρέπει να στείλει στο πυρ το εξώτερο καθέναν που τόλμησε να αντισταθεί σε αυτό. Και μάλιστα με την ίδια επιχειρηματολογία με τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Θεοδωράκη.

Ξεκαθαρίζουμε, επαναλαμβάνοντας την άποψη που έχουμε ξαναδιατυπώσει:

Ανεξάρτητα από το αν η «Αριστερή Πλατφόρμα», είχε ή δεν είχε εναλλακτικό σχέδιο, τέτοιο σχέδιο, αν ήταν σοβαρή, όφειλε να έχει η Κυβέρνηση. Και δεν είχε!

Δεν είχε, επειδή δεν το αναζήτησε ποτέ. Δεν είχε γιατί ποτέ, δεν έβαλε τα συμφέροντα του λαού πάνω από τα συμφέροντα της Ευρωζώνης και της εσωτερικής οικονομικής ολιγαρχίας. Η Κυβέρνηση ευθύνεται για την εγκατάλειψη όλων των προεκλογικών της δεσμεύσεων. Η εσωκομματική της αντιπολίτευση ευθύνεται που δεν την εμπόδισε να το κάνει.

2.Η επίθεση στην Πρόεδρο της Βουλής, έγινε και γίνεται με τους ίδιους όρους. Την κατηγορούν για «θεσμική εκτροπή», επειδή προσπάθησε να υπερασπίσει στοιχειωδώς, τις Συνταγματικές προβλέψεις, ενάντια στο fast track της διαδικασίας, ενάντια στον αυτοεξευτελισμό των Βουλευτών και της Βουλής.

Θα προβλέψουμε, ότι οι επιθέσεις αυτές θα συνεχιστούν και θα ενταθούν, εξωθώντας κάθε διαφωνούντα στην έξοδο, με ότι συνέπειες αυτό θα προκαλέσει, στην πλήρη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, που ήδη τρέχει με μεγάλη ταχύτητα.

Θα προβλέψουμε ακόμα, ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, ενωμένος ή μη, δεν θα έχει πλέον τίποτα να προσφέρει στον λαό. Επειδή δεν θα μπορεί, επειδή κυρίως θα έχει ενσωματωθεί στο όλο πλέγμα της αντιλαϊκής πολιτικής, επειδή εν τέλει δεν θα θέλει. Το Ευρώ και η Ευρωζώνη, μαζί με τους εκβιασμούς και την επιτροπεία των «εταίρων», ενσωματώνουν στρατηγικά και ιδεολογικά τους υποστηρικτές τους.

Προκύπτει η ανάγκη, σήμερα να απαντηθούν ερωτήματα όπως:

Περισσότερα...

Η αναγκαία πορεία

Ψηφίστηκαν στο πόδι τα προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου, κατά παράβαση και της πλέον στοιχειώδους κοινοβουλευτικής και συνταγματικής δεοντολογίας.

Αναφέρουμε σε παρένθεση, τις επιθέσεις σε βάρος, όσων Βουλευτών της πλειοψηφίας καταψήφισαν, επιθέσεις σε βάρος της Προέδρου της Βουλής, για πολιτική και θεσμική «ανορθοδοξία». Επιθέσεις που εξαπολύθηκαν από την Κυβέρνηση, από το σύνολο των συστημικών μέσων ενημέρωσης, αλλά και των συστημικών κομμάτων, εντός και εκτός της Βουλής. Επιθέσεις που κύριο περιεχόμενο τους, είχαν και έχουν, προτροπές στον Πρωθυπουργό, να απαλλαγεί από τα «βαρίδια», να συγκροτήσει «ομοιογενές» πολιτικό σχήμα, που θα ανταπεξέλθει στην ευθύνη της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου και όσων υπολείπονται από τα δύο προηγούμενα.

Το λέμε σε παρένθεση, γιατί πολύ πάνω από τα δύο τρίτα της Βουλής, στην πιο ανίερη συμμαχία από το 1989, ψήφισαν από κοινού, την συνέχεια της κατάργησης κάθε ανεξαρτησίας της χώρας, την υποδούλωση των λαϊκών στρωμάτων, τον στραγγαλισμό, μέχρι πλήρους αφανισμού, της μικρομεσαίας τάξης, την πλήρη κατάρρευση της αγροτικής παραγωγής, την διόγκωση των τιμών στα είδη διατροφής και ευρείας λαϊκής κατανάλωσης.

Την ίδια ώρα, που παπαγαλίζουν τις δήθεν «θεσμικές» διολισθήσεις των διαφωνούντων, κάνουν «γαργάρα» την παραγνώριση της Συνταγματικής «αρχής της δεδηλωμένης πλειοψηφίας της Βουλής», πρωτίστως δε, την στήριξη των αποφάσεων της Βουλής από τα ξεπλυμένα κόμματα των μνημονίων και της εθελοδουλίας! Πρωτίστως στην παραβίαση της πλέον νωπής και της πλέον σαφούς λαϊκής εντολής, δηλαδή του αποτελέσματος του πλέον προδομένου δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου.

Κλείνοντας την παρένθεση, θα προσπαθήσουμε με μερικές απλές σκέψεις, να προδιαγράψουμε το μέλλον. Ωστόσο αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό. Επίσης δεν είναι το πιο σημαντικό, το πώς θα πορευτεί εσωκομματικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε αυτό είναι θέμα των μελών και των οργάνων του. Αυτό που μας ενδιαφέρει, είναι η πορεία του λαϊκού κινήματος και των κοινωνικών αγώνων, μπροστά, στα αναγνωρισμένα από όλους, κοινωνικά αδιέξοδα.

Γράφαμε σε πρόσφατη παρέμβαση μας, ότι ο τροφοδότης των λαϊκών αγώνων, με τις μέγιστες δυσκολίες λόγω των συνθηκών που διαμορφώθηκαν, θα είναι για πολύ μεγάλο διάστημα το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα του.

Τονίζουμε με κάθε ειλικρίνεια, ότι σεβόμαστε τις καλοπροαίρετες απόψεις όσων συντρόφων στηρίζουν τις Κυβερνητικές επιλογές. Αλλά ας μη σπεύδουμε να βαφτίζουμε το κρέας ψάρι! Η συμφωνία είναι επώδυνη και επαχθέστατη, είναι μνημόνιο υποταγής και διάλυσης και το δημοψήφισμα, δηλαδή η λαϊκή εντολή, και υπονομεύτηκε πριν την ψηφοφορία και προδόθηκε από τις δύο πρώτες ώρες.

Κανένα άλλοθι, καμιά άλλη εκτίμηση δεν χωράει σε αυτό.

Είναι δε, απόλυτα βέβαιο, ότι η Τρόικα και η Κυβέρνηση, θα γονατίσουν, όσους ελάχιστους ακόμα έχουν και μπορούν, θα πατήσουν στο λαιμό τους πολλούς που ούτε έχουν ούτε μπορούν. Και επειδή τα μέτρα είναι αδύνατο να επιτύχουν εισπρακτικά, θα επιτεθούν με δριμύτητα στους μισθούς και τις συντάξεις, στις κοινωνικές παροχές, στην περαιτέρω αποδόμηση της κοινωνικής πρόνοιας, παιδείας, άμυνας, ασφάλισης. Θα επιτεθούν στην δημόσια περιουσία, σε κάθε τι που αποτελεί εθνικό πλούτο.

Με βάση αυτό το δεδομένο – εκτίμηση, οφείλουν οι λαϊκές πολιτικές δυνάμεις, οφείλει η Αριστερά, να προετοιμαστεί για μια συντεταγμένη προετοιμασία αποχώρησης από την σφηκοφωλιά της Ευρωζώνης, να αποδεσμευτεί από την θηλιά των δανειακών υποχρεώσεων με τον λογιστικό έλεγχο και την μονομερή διαγραφή, έστω, του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, να προετοιμαστεί για εθνικό νόμισμα.

Διαφορετικά, θα πνίξουν την χώρα και το λαό της οι δανειστές, θα καταστρέψουν μέχρι κεραίας την, όποια ακόμα υπάρχει, παραγωγική βάση, θα κλέψουν την δημόσια περιουσία, θα οδηγήσουν τα λαϊκά στρώματα στην πείνα και τον υποσιτισμό.

Η Κυβέρνηση, αν ακόμα θα βρίσκεται στην εξουσία, με εκλογές ή όχι, αν θα διαπνέεται από αριστερές αρχές και δεν ενσωματωθεί πλήρως, οφείλει το πάρα πολύ απλό αλλά αναγκαίο: Να εγκαταλείψει τους μέχρι τώρα ερασιτεχνισμούς και τις τραγικές της αυταπάτες, να εγκαταλείψει την αδιέξοδη ευρωλαγνία της, να πάψει να βαδίζει ξυπόλητη στα αγκάθια, να προετοιμάσει τον λαό και την χώρα, έτσι ώστε η μεταβατική περίοδος, να γίνει το λιγότερο δυνατόν επώδυνη και περισσότερο σύντομη.

Σε κάθε διαφορετική περίπτωση, η ίδια και θα ενσωματωθεί και στην συνείδηση των πολιτών θα χρεοκοπήσει, και τότε ίσως της καταλογιστεί, ότι και οι προθέσεις της δεν ήταν οι αγνότερες.

Κατά την άποψη μας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας. Ή τον ακολουθούμε, ή η υποταγή μας θα είναι χωρίς επιστροφή και οι ελπίδες του λαού για ανάκαμψη, θα χρειαστούν δεκαετίες!

ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ;

Δεν έχει κανένας αμφιβολία, ότι η συμφωνία στην οποία κατέληξε τα χαράματα της Δευτέρας η Σύνοδος Κορυφής και αποδέχθηκε ο Πρωθυπουργός, αποτελεί νέο, πιο επαχθές μνημόνιο, όχι μόνο με επώδυνα υφεσιακά μέτρα αλλά με άλλη μια βολή στην εθνική ανεξαρτησία της χώρας.

Δεν έχει κανένας αμφιβολία, ότι το αριστερό μνημόνιο μπορεί να αποδειχτεί χειρότερο από τα δύο προηγούμενα. Εμείς δεν θέλουμε να μπούμε στην λογική τέτοιων συγκρίσεων. Όσοι το κάνουν, απλά αυτοεξεφτελίζονται.

Δεν έχει κανένας αμφιβολία, ότι οι ηγέτες της Ευρωζώνης, κυρίως οι δορυφόροι της Μέρκελ και του Σόιμπλε, πρωτίστως επεδίωκαν και επιδιώκουν πολιτικές λύσεις στα μέτρα τους, λύσεις εμπέδωσης σιδερένιας πειθαρχίας για τους υπόλοιπους λαούς. Η λογική του πειραματόζωου μαζί με την λογική της σύντομης αριστερής παρένθεσης σε πλήρη εφαρμογή.

Ίσως βέβαια υπάρξουν χειρότερα που δεν έχουμε δει ακόμα! Τα fast track νομοσχέδια, μπορεί να περιλαμβάνουν ρυθμίσεις πολύ πέραν των πρωθυπουργικών διαβεβαιώσεων. Πολιτικές μεταλλάξεις και συμμαχίες που πριν δύο εβδομάδες θα έμοιαζαν αδιανόητες. Στις μέρες που θα ακολουθήσουν, θα παρακολουθήσουμε πολιτικές εξελίξεις, που θα αλλοιώνουν πλήρως την λαϊκή βούληση και ετυμηγορία.

Στις συνθήκες αυτές, μοιάζουν ανόητες, παρηγορητικές αναφορές για περήφανη διαπραγμάτευση και παρακαταθήκες στους Ευρωπαϊκούς λαούς. Καμιά θετική παρακαταθήκη δεν αφήσαμε εν τέλει προσκυνώντας και την περηφάνια την χρησιμοποιούμε για εσωτερική κατανάλωση.

Πως φτάσαμε ως εδώ; Τι έκανε και τι δεν έκανε η Κυβέρνηση;

Το αποτέλεσμα των εκλογών του 2012, διαμόρφωνε συνθήκες ταχύτατης πολιτικής ανατροπής. Κυβερνούσε ένα χρεοκοπημένο μνημονιακό κατεστημένο που μετά βίας αναδείκνυε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ήταν προφανές, ότι θέμα χρόνου υπήρχε για την αλλαγή της σκυτάλης. Μάλιστα, επειδή ήταν τόσο προφανές, μπήκαν στο επόμενο διάστημα στο ψυγείο και όλες οι λαϊκές – εργατικές κινητοποιήσεις. Επανάπαυση και ανάθεση υπήρξε η πολιτική προτεραιότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο στο διάστημα αυτό, το κόμμα της τότε αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όφειλε να προετοιμάσει την κυβερνητική του δράση και το πρόγραμμα του. Κυρίως έπρεπε να ετοιμάσει την διαπραγμάτευση με τους δανειστές, να επιλέξει μέτωπα, συμμαχίες, να μην καλλιεργεί κλίμα αυταπατών, πρώτα να πράττει και μετά να ανακοινώνει, κυρίως να επεξεργαστεί εναλλακτικές λύσεις.

Αυτές οι εναλλακτικές λύσεις αποτέλεσαν το αδύνατο σημείο της κυβερνητικής πολιτικής σε κάθε σημείο από το 2012 μέχρι σήμερα.

Εναλλακτικές λύσεις, δεύτερο σχέδιο, δεν υπήρξαν. Δεν υπήρξαν ποτέ, δεν έγινε επεξεργασία τους με αξιόπιστο τρόπο, από καμιά επί μέρους πολιτική και ιδεολογική τάση.

Έχουμε γραπτά και προφορικά ισχυριστεί, ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πριν γίνει Κυβέρνηση όφειλε να κάνει λογιστικό έλεγχο του χρέους, όφειλε να επεξεργαστεί άμεσο, πρακτικό πρόγραμμα, με τις αναγκαίες νομοθετικές ρυθμίσεις, για την αύξηση των δημοσίων εσόδων, με την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαπλοκής. Όφειλε να εθνικοποιήσει τις τράπεζες και την Τράπεζα της Ελλάδος, να απαγορεύσει την διαφυγή των καταθέσεων. Όλα αυτά, για να έχουν νόημα, έπρεπε να τα κάνει στις πρώτες δέκα πέντε μέρες. Ο καθένας αντιλαμβάνεται, ότι αν αυτά είχαν γίνει δεν θα αντιμετωπίζαμε ποτέ πρόβλημα ρευστότητας, θα αντιμετωπίζαμε τους μετέπειτα εκβιασμούς. Θα είχαμε χρόνο, για να αναζητήσουμε άλλες πολιτικές συμμαχίες.

Έχουμε ισχυριστεί, ότι μετά τον λογιστικό έλεγχο, έπρεπε διαπραγμάτευση να δεχτούμε μόνο επί του χρέους. Και με στόχο, έστω, την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, που ήταν η προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι προτάσεις αυτές, είναι βέβαιο ότι δεν θα γίνονταν δεκτές. Η λύση μετά από αυτό, θα ήταν όσα προαναφέρθηκαν. Δεν θα πληρώναμε τα περίπου 9 δις, θα διαφυλάσσαμε τα 70 δις των καταθέσεων που διέφυγαν, θα διαφυλάσσαμε τα πάνω από 30 δις αποθεμάτων της ΤτΕ.

Βεβαίως, με τον τρόπο διαπραγμάτευσης που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ, (όλα στο τραπέζι, λες και δεν είχε υπάρξει πολιτική αλλαγή, δεν υπήρχαν προεκλογικές δεσμεύσεις), όλα αυτά θα ήταν «μονομερείς» ενέργειες, έγιναν αυτοακύρωση της Κυβέρνησης και της αριστερής της φυσιογνωμίας.

Περισσότερα...

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ

Το δημοψήφισμα ανήκει πια στην ιστορία. Το αποτέλεσμα του, συντριπτικό υπέρ του όχι.

Ας προσπαθήσουμε να το κρίνουμε: Ο Ελληνικός λαός, τις τελευταίες οκτώ εννέα μέρες, βρέθηκε ανάμεσα σε συμπληγάδες.

Η πρώτη, η μεγαλύτερη από τις συμπληγάδες αυτές, ήταν η ισοπεδωτική προπαγάνδα. Όμοια της, δεν είχαμε ούτε στο δημοψήφισμα του Παπαδόπουλου της χούντας.

Προπαγάνδα και ωμή παρέμβαση στις εσωτερικές εξελίξεις μιας ανεξάρτητης χώρας, από ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ηγεσία. Μέρκελ, Σόιμπλε, Σούλτς, Τούσκ, Ντράγγι, Γιούγγερ, Ντάισενμπλουμ Ολάντ και άλλοι, έσπευσαν να τοποθετηθούν υπέρ του ναι, να αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά και τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος, να απειλήσουν, να κινδυνολογήσουν, να εκβιάσουν, να τρομοκρατήσουν τον Ελληνικό λαό.

Προπαγάνδα, από τα ξένα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.

Προπαγάνδα από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης του εσωτερικού. Κανάλια και εφημερίδες. Μεγαλοδημοσιογράφοι, με λύσσα υποστηρίζοντας τα αφεντικά τους και τους υψηλούς τους μισθούς, πιστοί, ίσως και αργυρώνητοι και υποτακτικοί στα ξένα συμφέροντα, που τα υπηρετούν εδώ και χρόνια. Από τον βομβαρδισμό της Σερβίας ακόμα. Καθημερινή 12ωρη τρομοκρατία, παραπλάνηση και εκφοβισμός.

Προπαγάνδα από το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο, της διαπλοκής, των μιζών, της εθνικής υποτέλειας, της εξάρτησης. Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης, ο Σημίτης, ο Θεοδωράκης, τα απομεινάρια της ΔΗΜΑΡ, ο Μητσοτάκης, ο Πάγκαλος, ο Λαλιώτης και ο Καραμανλής που σιωπούσαν για χρόνια, ο «διάδοχος», οι σιβυλλικές δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, και όσοι άλλοι εγκατέλειψαν την πολιτική ναφθαλίνη, εγκατέλειψαν τις ευθύνες τους που με συστηματικό τρόπο κατέστρεψαν την χώρα και εξαθλίωσαν τον λαό της. Όλοι αυτοί, στοιχήθηκαν στην ουρά της ασυνάρτητης και τρομοκρατικής επιχειρηματολογίας, στοιχήθηκαν με τους ανύπαρκτους, (ποτέ δεν υπήρξαν), «δημοκρατικούς» θεσμούς της Ευρώπης. Και εκεί που ο Άδωνις με τον Βορίδη, συναντήθηκαν με τον Λυκούδη και την Φώφη Γεννηματά, μην κινδυνεύσει τάχα μου το Ευρώ, εκεί δεν απάντησε κανένας τους για τα πόσα δεινά επισώρευσε στην οικονομία της χώρας η Ευρωζώνη.

Όλες οι «μεγάλες» ιδέες της ντόπιας αστικής τάξης, υπήρξαν ευκαιρίες μόνο για τα συμφέροντα της, για τις μίζες και την συσσώρευση υπερκερδών, για την περηφάνια των αφελών ή των συγγενών τους. Τέτοιες «μεγάλες» ιδέες ήταν και η Ευρωζώνη και η Ολυμπιάδα του 2004.

Η δεύτερη συμπληγάδα, πολύ μικρότερη αυτή, υπήρξε η εν πολλοίς ατολμία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πίστεψε στο Δημοψήφισμα τουλάχιστον όσο ο απλός κόσμος. Μέρος δε ηγετικών στελεχών, και είναι γνωστοί, με την στάση τους υπονόμευσαν το ΟΧΙ.

Το ΟΧΙ, το πήρε στις πλάτες του ο απλός λαός, μεσαία πολιτικά στελέχη, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η ευρύτερη αριστερά.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το ΟΧΙ, αποκτά διαστάσεις συντριπτικής νίκης. Νίκης με λαϊκά, ταξικά χαρακτηριστικά.

Οι ηττημένοι, δεν είναι φυσικά όσοι συμπολίτες μας ψήφισαν ναι. Δεν είναι κανένας εργαζόμενος ή συνταξιούχος, που ενέδωσε στις τρομοκρατικές σειρήνες.

Ηττημένοι όμως είναι όλοι, όσοι με λυσσώδη τρόπο, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, επιδόθηκαν στην προπαγάνδα του ναι. Ηττημένοι είναι τα κανάλια, οι καναλάρχες και τα επώνυμα φερέφωνα τους.

Ποια είναι η εντολή του λαού; Ποια είναι η εντολή του ΟΧΙ;
1. Να μην υπογραφεί καμιά, επαχθής για τον λαό, συμφωνία. Καμιά συμφωνία λιτότητας, φόρων και μέτρων που θα πλήττουν τους αδύνατους.
2. Ας τολμήσει η Κυβέρνηση να τα βάλλει επί τέλους με τα κανάλια της διαπλοκής.
3. Ας διαμορφώσει ένα εναλλακτικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Αυτό υπήρξε και το αδύνατο σημείο στην Κυβερνητική θέση για το δημοψήφισμα.
4. Επί τέλους, πρέπει το Υπουργείο Οικονομικών, να επιδοθεί στην προσπάθεια αύξησης των δημοσίων εσόδων. Φοροδιαφυγή, δις βεβαιωμένων ανείσπρακτων φόρων και ΦΠΑ, λίστες αφορολόγητων καταθέσεων στο εξωτερικό. Δεν μπορεί η Κυβέρνηση να κινείται με μικρότερη ταχύτητα από τους προηγούμενους.

Το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα του, κάνει τον λαό και το λαϊκό κίνημα ισχυρότερο. Και αυτό, θα ακουστεί δυνατά προς κάθε κατεύθυνση.

 

Χρήστος Πατούχας

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Τα Νέα μας Άρθρα