Ανυπότακτη Πολιτεία

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Θέσεις

Προτάσεις για την ισότητα φύλλων

equalityΘεωρούμε υποχρέωση μας, να κάνουμε εξαρχής σαφή την άποψη μας για την ποιότητα και κυρίως την αποτελεσματικότητα οργάνων σαν αυτό της επιτροπής ισότητας.

Όχι γιατί δεν υπάρχουν ανισότητες, ή προβλήματα μεταξύ των φύλων και όχι μόνο. Κυρίως γιατί τα όργανα αυτού του τύπου, συζητούν, βρίσκουν ρόλο για τον εαυτό τους, αναθέτουν, πάντοτε με κεντρική κατεύθυνση, ρόλο σε πολυποίκιλους οργανισμούς, ενίοτε ιδιοτελείς και ύποπτους, πολύ συχνά χρησιμοποιούνται για ιδεολογικό και πολιτικό αποπροσανατολισμό, σε κάθε περίπτωση εξασφαλίζουν μηδενική έως ελάχιστη αποτελεσματικότητα ως προς τους διακηρυγμένους στόχους.

Τα παραδείγματα και τα αναπάντητα ερωτήματα είναι δεκάδες:

Είναι στην πολιτική ατζέντα της Ε.Ε., η επίλυση ανισοτήτων; Τότε γιατί μας πέρασαν την θηλιά στο λαιμό και ο κόμπος σφίγγει μέρα με την μέρα; Γιατί καταδικάζουν αναίτια έναν λαό στην εξαθλίωση και την φτώχια, γιατί περιορίζουν μέχρι εξαφάνισης κοινωνικά, εργατικά, ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί πυρπολούν τις ζωές των νέων ανθρώπων, γιατί υποβαθμίζουν το δικαίωμα στην μόρφωση, στην δουλειά, στην ασφάλιση, το δικαίωμα στην ίδια την ζωή; Γιατί νομοθετούν πάντα για το συμφέρον του ισχυρού, ακόμα και στην μεταχείριση προσφύγων και οικονομικών μεταναστών από τρίτες χώρες, στοιβάζοντας τους μόνο στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, αφού προηγούμενα κάνουν τις πατρίδες τους εστίες πολέμων, εμφυλίων συρράξεων, καταλήστευσης του πλούτου τους;

Περισσότερα...

Για το σιδηροδρομικό δίκτυο, την υπογειοποίηση και την πολιτική βούληση (κυβέρνησης και ημετέρων)

ose-patraΠότε θα φτάσει το σιδηροδρομικό δίκτυο στην Πάτρα;

Θα οδεύσει η σιδηροδρομική γραμμή κατά μήκος της Δυτικής Πελοποννήσου, θα συνδεθεί με την πόλη της Καλαμάτας, όπως κουτσά στραβά υπήρχε μέχρι τώρα;

Θα υπάρξει, κατά μήκος του κεντρικού πολεοδομικού ιστού, υπογειοποίηση της σιδηροδρομικής γραμμής;

Θα συνδεθεί το τραίνο με την Βιομηχανική Περιοχή; Ποια είναι η συνολική στρατηγική των μεταφορών; Ποιος είναι ο ρόλος του σιδηροδρόμου στην στρατηγική αυτή;

Υπάρχει πρόβλεψη για ολόκληρο τον Δυτικό άξονα; Εννοούμε Αιτωλοακαρνανία και Ήπειρο, (Ιωάννινα και Ηγουμενίτσα), και γιατί όχι σύνδεση με την Αλβανία, δεδομένης της παρουσίας εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας Αλβανικής καταγωγής;

Αυτά, αλλά και άλλα δεκάδες ερωτήματα, θα μπορούσαν να υπάρξουν, και να απευθύνονται στην Κυβέρνηση, στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, στον Δήμο Πατρέων, αλλά και σε όλους τους Δήμους που συνδέονται με το πρόβλημα.

Ας αρχίσουμε από ορισμένες διαπιστώσεις:

  1. Πότε προβλέπεται η ολοκλήρωση του σιδηροδρομικού δικτύου; Έστω μέχρι την Πάτρα; Τι προέβλεπαν τα χρονοδιαγράμματα και ποιες εκτιμήσεις υπάρχουν σήμερα; Κατά τις πιο καλοπροαίρετες εκτιμήσεις, θα χρειαστούν άλλα δέκα χρόνια! Αν η εκτίμηση είναι σωστή, που αναμφισβήτητα είναι, για ποια πολιτική βούληση μιλάμε; Δεν θα έπρεπε, και στην σύσκεψη της Περιφέρειας, αλλά και οπουδήποτε αλλού, αυτό να ήταν το κύριο που έπρεπε να αναδειχθεί; Γιατί οι τοπικοί αιρετοί παράγοντες σιωπούν;
  2. Αλλά, ας θέσουμε το σοβαρότερο ερώτημα, αυτό της υπογειοποίησης. Γιατί, τους παραχωρούμε βήμα, να μας αναλύσουν, τάχα μου σοβαρά, τα «εμπόδια» του κόστους, για να απεμπλακούν από την υποχρεωτική δέσμευση, η σιδηροδρομική γραμμή, να οδεύσει υπόγεια εντός του κέντρου της πόλης; Από πότε, καλοπληρωμένοι υπηρεσιακοί παράγοντες, αναγορεύονται σε αυτούς που θα καθορίσουν την εικόνα και το μέλλον μιας πολυάνθρωπης πόλης; Και από πότε τέτοια σοβαρά προβλήματα που θα δημιουργήσει μια τέτοια λύση, αποτιμώνται σε «κόστος»; Και μάλιστα ένα κόστος που τεχνητά διογκώνεται και διογκώθηκε τουλάχιστον τρεις φορές στην τελευταία πενταετία; Είναι δυνατόν να αποδεχτούμε, μια λύση χειρότερη από αυτήν που επιλέχτηκε στην εποχή του Τρικούπη πριν 120 χρόνια;
    Η πραγματικότητα είναι, ότι η υπέργεια διαδρομή μιας σύγχρονης σιδηροδρομικής γραμμής, δεν θα είναι απλά λαιμητόμος για την πόλη, θα είναι η πλήρης αλλοίωση της εικόνας της, μια πόλη χωρίς ουσιαστική επικοινωνία των δύο πλευρών της.
    Εξυπακούεται ότι μια τέτοια δέσμευση της πόλης, θα είναι για τα επόμενα πάνω από εκατό χρόνια.
    Αλήθεια, ποια είναι η θέση των αιρετών μας εκπροσώπων, απέναντι στον σχεδιασμό αυτό; Τι είπαν, ο Περιφερειάρχης και ο Δήμαρχος; Από τις δικές μας πληροφορίες και από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, πιθανώς προβληματίστηκαν, πιθανώς εξέφρασαν χλιαρές επιφυλάξεις, αλλά πάντως φωτογραφήθηκαν, θα χρησιμοποιήσουν το υλικό στα φυλλάδια τους, έδειξαν «σύνεση», «κατανόησαν» την δύσκολη συγκυρία, συμμετείχαν στον «δημιουργικό» προβληματισμό, εν τέλει όμως αποδέχονται πλήρως το σχέδιο της καταδίκης.
  3. Τι πρέπει να γίνει;
    Θα αναφέρουμε εξαρχής, ότι απαιτείται να ομονοήσουν όλοι οι φορείς, να δείξουν την μέγιστη αποφασιστικότητα, να τοποθετηθούν με ευθύνη απέναντι στο μέλλον της πόλης, να απαιτήσουν λύση που να είναι ωφέλιμη για τους κατοίκους, όχι για τους ιδιώτες που εποφθαλμιούν και νέμονται ήδη τα μελλοντικά κέρδη του τραίνου.( Κυριολεκτούμε για την νομή, όπως και στους αυτοκινητοδρόμους η κατασκευή, συσσωρεύει κέρδη! Αυτά καθορίζουν και τις οδεύσεις και τον σχεδιασμό.).
    Αν λοιπόν η υπογειοποίηση δεν είναι εφικτή, για λόγους πραγματικούς ή πλασματικούς, τότε να αλλάξει η όδευση!
    Η γραμμή να οδεύσει παράλληλα με την Περιμετρική, λύση που κατά την άποψη μας, και την είχαμε εξαρχής υποστηρίξει, ήταν πάντα ορθότερη, οικονομικότερη, βιώσιμη, χωρίς τις καταστρεπτικές συνέπειες της προτεινόμενης από τον ΟΣΕ λύσης.
  4. Η απελευθέρωση της εντός της πόλης γραμμής, θα επιτρέψει την απρόσκοπτη λειτουργία του Προαστιακού σιδηροδρόμου, με την αναγκαία αναβάθμιση του και την μελλοντική του βελτίωση. Δεν χρειάζεται, είναι πλέον αυταπόδεικτο, να επιχειρηματολογήσει κανείς για την χρησιμότητα του Προαστιακού.
    Δεν χρειάζεται επίσης, να ξανατονίσουμε, ούτε τις αγκυλώσεις, των κατά τα άλλα «παραγωγικών» ιδιωτικών εταιρειών του ΟΣΕ, ούτε την ραθυμία που το αντιμετώπισαν οι Δημοτικές μας Αρχές.

Ναι! Χρειάζεται διάλογος όλων των πολιτικών και κοινωνικών φορέων της περιοχής μας. Διάλογος, όχι με νοοτροπία χειραγωγημένων και υποτακτικών, αλλά με την ορμή και την αποφασιστικότητα των λαϊκών συμφερόντων!

Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη σημερινή πολιτική συγκυρία

patouxasΈχουμε και άλλες φορές επιχειρήσει, να παρουσιάσουμε την συνολική εικόνα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Τ.Α.), να περιγράψουμε την διαχρονική της πορεία, να καθορίσουμε τους αναγκαίους στόχους της, να προσεγγίσουμε την πολιτική της, αυτή την πολιτική, που είναι απαραίτητη για να είναι, για να γίνει, όργανο εξυπηρέτησης της κοινωνίας, των χειμαζόμενων στρωμάτων της, των δημοτών της. Η σημερινή αναφορά μας, θα προσπαθήσει να περιγράψει τον ρόλο της Τ.Α. στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία.

Βεβαίως οφείλουμε να διευκρινίσουμε εξαρχής, ότι η προσέγγιση μας, γίνεται με τους παρακάτω απαραίτητους όρους:

Πρώτος όρος. Στην χώρα μας κυριαρχεί στο διάστημα αυτό, η πιο καταστροφική, αντιλαϊκή πολιτική. Αποδιαρθρώνεται η παραγωγική βάση της χώρας, εκποιείται ο εθνικός μας πλούτος, καταπατώνται με τον πιο βάναυσο τρόπο συνταγματικά, δημοκρατικά, εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, οι νέοι μας γίνονται γυρολόγοι στις ξένες αγορές εργασίας, ολόκληρες γενιές καταδικάζονται στην δυστυχία και την ανασφάλεια για τα επόμενα τριάντα τουλάχιστον χρόνια.

Η πολιτική αυτή πρέπει να ανατραπεί!

Η ΤΑ, οφείλει να πρωτοστατήσει σε αυτήν την ανατροπή! Πρέπει να γίνει σύμμαχος του λαού, αντίπαλος αυτής της πολιτικής, στυλοβάτης του λαϊκού και του πολιτικού κινήματος της ανατροπής.

Δεύτερος όρος. Η Τ.Α., πρέπει να σταθεί, στις σημερινές συνθήκες, στο πλευρό όλων των αναξιοπαθούντων δημοτών. Οργανώνοντας όλες τις μορφές αλληλεγγύης με ταχύτητα και ευελιξία, κυρίως διεκδικώντας αποτελεσματικά πόρους και δυνατότητες. Καθορίζοντας τα δικά της τιμολόγια με την μέγιστη ευαισθησία για τους κοινωνικά αδύναμους.

Δεν λέμε ότι όλοι οι Δήμαρχοι αδιαφορούν ή στερούνται κοινωνικής ευαισθησίας. Όμως το σημερινό πολιτικό προσωπικό της Τ.Α., στην συντριπτική πλειοψηφία του έχει εκτεθεί, σαν συνοδοιπόρος της Τρόικας και των μνημονίων. Αυτή η συντριπτική πλειοψηφία, που στηρίζει και στηρίζεται από τα κόμματα εξουσίας, όχι μόνο αποδέχτηκε αδιαμαρτύρητα το σύνολο της Κυβερνητικής πολιτικής, δεν αντέδρασε όμως ούτε στην άγρια επίθεση που δέχτηκε η ίδια η Αυτοδιοίκηση. Με το πετσόκομμα των εσόδων της σχεδόν κατά 70%, με τις απολύσεις απολύτως αναγκαίου προσωπικού, με την κατάργηση κάθε πολιτικής της αυτοτέλειας. Όχι μόνο αρνήθηκαν να κινητοποιηθούν και να αντιδράσουν, αλλά «έπνιξαν» και κάθε δυνατότητα επί μέρους αντιδράσεων, είτε Δημοτικών Συμβουλίων είτε των εργαζομένων.

Αναφερόμαστε σε αυτό, επειδή εκτιμούμε, ότι η συντονισμένη, πανελλαδική, δια των κεντρικών της οργάνων, αντίδραση της Αυτοδιοίκησης, μπορούσε να ανατρέψει την επίθεση αυτή, να δώσει δύναμη και ανάσες στο λαϊκό κίνημα, να βάλλει φρένο στην γενικότερη επίθεση.

Αυτό το πολιτικό προσωπικό που συγκροτεί την πλειοψηφία των κεντρικών οργάνων και την πλειοψηφία των Περιφερειαρχών, Δημάρχων και των Συμβουλίων τους, πρέπει να φύγει! Είναι συνένοχο, είναι μέρος του προβλήματος!

Τρίτος όρος. Ελπίζουμε, με την αγωνιστική πορεία του λαϊκού κινήματος, με την συνειδητοποίηση ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων, να μπει τέλος στην σημερινή καταστροφική πορεία, να αρχίσει με τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Αριστεράς, η πορεία της ανόρθωσης. Πορεία δύσκολη και επίπονη, που θα απαιτήσει πολιτική οξυδέρκεια, καθαρούς και σαφείς πολιτικούς στόχους, ετοιμότητα για διαρκείς συγκρούσεις με όλο το πλέγμα της εξάρτησης, (δανειστές, τράπεζες, χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, την ντόπια ολιγαρχία, πρωτίστως με τα ιμπεριαλιστικά διευθυντήρια της Ε.Ε., του Δ.Ν.Τ. και της Γερμανικής ηγεσίας), ασυμβίβαστη και μαχητική στάση, συμπαράταξη των εργατικών και κοινωνικών οργανώσεων, πολιτική ενότητα των Αριστερών δυνάμεων, συστράτευση της προοδευτικής διανόησης, διαρκή κινητοποίηση του λαού.

Περισσότερα...

Για τη διαχείριση των υδάτων

neroΔεν είναι απλά μία υποψία, αλλά είναι διακηρυγμένη πολιτική, η επιτάχυνση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων δραστηριοτήτων και προϊόντων, που διαχειρίζεται σήμερα η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η Κυβέρνηση εκτός από αυτό το διακηρυγμένο πλαίσιο, διαμορφώνει και τις συνθήκες εξώθησης των Δήμων σε αυτή την πολιτική, με τον οικονομικό στραγγαλισμό που έχει ήδη επιβάλλει. Φυσικά η πολιτική αυτή δεν έχει καμία σχέση με δημοσιονομικές αιτίες, είναι ευθέως πολιτική εξυπηρέτησης μεγάλων εγχώριων και ξένων επιχειρηματικών ομίλων. Άλλωστε, το σύνολο της πολιτικής της «σωτηρίας» της χώρας, έχει ταξικό προσανατολισμό, με απώτερη στρατηγική κατεύθυνση την «σωτηρία» του συστήματος εκμετάλλευσης, την θωράκιση του απέναντι στον « αντίπαλο» λαό, την πρόσδεση του με μεγαλύτερη σταθερότητα στο άρμα των ιμπεριαλιστικών κέντρων, τις διαρκείς εξετάσεις της υποτελούς πολιτικής και οικονομικής τάξης, στους «εταίρους» αφεντάδες και δανειστές τοκογλύφους.

Στην κατεύθυνση αυτή, στην πρώτη γραμμή, βρίσκονται τα στερεά απόβλητα και το νερό. Ήδη, προχωράει ολοταχώς η ιδιωτικοποίηση των αποβλήτων σε όλη την χώρα με την δημοπράτηση της κατασκευής των εργοστασίων επεξεργασίας και την παραχώρηση της εκμετάλλευσης τους για τριάντα χρόνια, δηλαδή για πάντα. Η δεύτερη φάση, προφανώς περιλαμβάνει ολόκληρο τον τομέα καθαριότητας, την συγκέντρωση, την αποκομιδή, την ανακύκλωση. Στον τομέα του νερού, ήδη οι δύο κρατικοί οργανισμοί ύδρευσης του Λεκανοπεδίου και της Θεσσαλονίκης ιδιωτικοποιούνται και παίρνουν σειρά οι μικρότεροι, όπως της περιοχής μας. Είναι άλλωστε γνωστό, και έχει σε κορυφαίο επίπεδο εκδηλωθεί, το «επενδυτικό» ενδιαφέρον ξένων εταιρειών και Κυβερνήσεων.

Το απόλυτο χαρακτηριστικό αυτών των ιδιωτικοποιήσεων είναι η βέβαιη κερδοφορία με την μονοπωλιακή λειτουργία και την εκμετάλλευση ειδών πρώτης ανάγκης. Εξάλλου, το πολιτικό χαρακτηριστικό είναι η αξιοποίηση δημόσιων επενδύσεων αμύθητης αξίας, που τους παραχωρούνται με προνομιακό τρόπο, μεγαλώνοντας τον βαθμό εκμετάλλευσης του Ελληνικού λαού. Πιστοποιείται όμως και μία άλλη μεγάλη αλήθεια, η οποία σκοπίμως αποκρύπτεται. Αλήθεια, που έχει πλευρές περισσότερες από μία. Η πρώτη είναι ότι σε παραγωγικούς τομείς μεγάλης κοινωνικής σημασίας, ήταν όχι μόνο απαραίτητη, αλλά ήταν απολύτως αναγκαία η επενδυτική δραστηριότητα του Δημοσίου. Αυτό κάνει ακόμα πιο επώδυνο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, με τις θυσίες δεκαετιών του Ελληνικού λαού, να εκχωρούνται αντί πινακίου φακής στο ντόπιο και ξένο ιδιωτικό κεφάλαιο. Η δεύτερη πλευρά είναι, ότι η λεγόμενη πολυδάπανη λειτουργία του Κράτους, δεν οφείλεται ούτε στους δημόσιους υπαλλήλους, ούτε στον τάχα αντιπαραγωγικό χαρακτήρα της λειτουργίας δημόσιων οργανισμών. Αλλά οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αντιπαραγωγική του στρατηγική, οφείλεται στην καταλήστευση του Κράτους από τον «ημέτερο» ιδιωτικό τομέα, με τις προνομιακές και χαριστικές συμβάσεις, με τις ατελείωτες μίζες, την διαφθορά και την συναλλαγή, όλα όσα υπήρξαν τα κυρίαρχα γνωρίσματα στην συγκρότηση και οργάνωση του αστικού κράτους και του πολιτικού του συστήματος. Τα παραδείγματα είναι δεκάδες και δεν αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά τον κανόνα της κρατικής λειτουργίας τις τελευταίες δεκαετίες. Την αλήθεια αυτή την γνωρίζουν όλοι. Την αποκρύπτουν συνειδητά γιατί έτσι εξυπηρετείται καλύτερα το «σχέδιο».Το  σχέδιο της πάσει θυσία εξυπηρέτησης των επιλογών του μεγάλου κεφαλαίου και της πολιτικής τάξης που το υπηρετεί.

Περισσότερα...

Ο Καλλικράτης των Πανεπιστημίων

panepistimio-patrasΉ αλλιώς η διάλυση των Πανεπιστημίων με την ιδιωτικοποίηση τους σε συνδυασμό με ολίγη βλαχοπολιτική

Ας αρχίσουμε με την συνταγματική διάταξη, που προβλέπει τον δημόσιο χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης. Αυτή η Συνταγματική επιταγή, υποχρεώνει το κράτος να εξασφαλίζει καταρχήν, τους οικονομικούς πόρους για την λειτουργική αρτιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, για τις υλικές υποδομές, (κτίρια, εργαστήρια κτλ), για την διοικητική υποστήριξη των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων.

Ανταποκρίνεται το Κράτος στην υποχρέωση αυτή; Η απάντηση είναι κατηγορηματική και είναι όχι! Όχι μόνο τώρα, στις συνθήκες της κρίσης, αλλά ούτε πριν. Είναι γνωστό, ότι το ποσοστό του εκάστοτε προϋπολογισμού υπολείπεται κατά πολύ από τους διεθνείς μέσους όρους, αλλά και από τις πραγματικές ανάγκες. Είναι επίσης γνωστές οι κατά καιρούς κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις της Πανεπιστημιακής κοινότητας και των φοιτητών.

Είναι επίσης αλήθεια, ότι η ίδρυση νέων Πανεπιστημίων ή η ίδρυση νέων Πανεπιστημιακών Σχολών και Σχολών ΑΤΕΙ, έγινε κατά κανόνα χωρίς καμία επιστημονική, γεωγραφική ή παραγωγική προεπεξεργασία. Κυρίως όμως έγινε, χωρίς προετοιμασία των αναγκαίων υποδομών, χωρίς το κατάλληλο εκπαιδευτικό προσωπικό, (οι ανάγκες εν πολλοίς καλύπτονται από ωρομίσθιο και εξευτελιστικά αμειβόμενο προσωπικό), και η Πολιτεία δεν ανταποκρίνεται, ούτε μετά από πολλά χρόνια στα αιτήματα ικανοποίησης των στοιχειωδών αναγκών. Όπως δεν ανταποκρίνεται και στην ψήφιση επαγγελματικών δικαιωμάτων και επαγγελματικού προσανατολισμού των αποφοίτων. Αν ερευνήσει κανείς, έστω και επιδερμικά, κυρίως τα ΑΤΕΙ της ευρύτερης περιφέρειας μας, (Πάτρα, Αίγιο, Πύργος, Αμαλιάδα, Ναύπακτος, Μεσολόγγι, Κεφαλονιά), θα διαπιστώσει την προχειρότητα, τον ψηφοθηρικό χαρακτήρα, την ανυπαρξία προσανατολισμού, την πλήρη έλλειψη υποδομών.

Ας δούμε όμως τις πιθανότατες εξελίξεις στο Πανεπιστήμιο μας, σε εφαρμογή των μέτρων που έχουν εξαγγελθεί:

Πρώτη διαπίστωση: Οτιδήποτε αποφασίζεται, είναι ενταγμένο στις προβλέψεις και ρυθμίσεις των μνημονίων. Όλα τα περί «αναδιοργάνωσης και μεταρρυθμίσεων», είναι ο κουρνιαχτός για την συσκότιση στην κοινωνία. Όχι στην Πανεπιστημιακή κοινότητα. Η Κυβέρνηση και η Τρόικα, με σειρά μέτρων, όπως αναγνώριση και η εξομοίωση των ιδιωτικών κολλεγίων, η κατάργηση ή μεταφορά Σχολών, οι απολύσεις προσωπικού, η πλήρης ιδιωτικοποίηση της ερευνητικής δραστηριότητας, η κατάργηση του αυτοδιοίκητου, στοχεύουν στην συνολική απαξίωση της Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, στην εξάρτηση της από το ιδιωτικό κεφάλαιο, στην εξουδετέρωση των φορέων της, σαν μέρος του λαϊκού κινήματος και των προοδευτικών αλλαγών.

Θέλουν να καταργήσουν το Πανεπιστήμιο σαν φορέα ελεύθερης σκέψης και πάλης των ιδεών, το θέλουν ιδεολογικό κήρυκα του νεοφιλελευθερισμού, της εξάρτησης, της καταστροφής και της ταπείνωσης της χώρας.

Δεύτερη διαπίστωση: Ακριβώς για τους παραπάνω λόγους, η επίθεση αρχίζει από τα πιο οργανωμένα Πανεπιστήμια, όπως είναι το Πανεπιστήμιο της πόλης μας. Πανεπιστήμιο με μαζικό και ισχυρό φοιτητικό κίνημα και κίνημα διδασκόντων, παρόλα τα φανερά και ενίοτε ύπουλα χτυπήματα από έξω και από μέσα.

Σύμφωνα με όσα μέχρι στιγμής έχουν διαρρεύσει, Σχολές όπως η Φιλολογία, η Γεωλογία, τα Παιδαγωγικά τμήματα και άλλες, βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο. Για μεταφορά και γιατί όχι πλήρη κατάργηση τους. Και όχι μόνο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα καμιάς επιστημονικής τεκμηρίωσης, αλλά υπακούει στους κανόνες του ρουσφετιού και της βλαχοπολιτικής. Θα μεταφερθούν λέει στην Καλαμάτα, σαν μέρος του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Η ίδια η οργάνωση του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, (στην Τρίπολη, Σπάρτη, Κόρινθο, Καλαμάτα), ενσωματώνει εξαρχής  όλα τα ρουσφετολογικά- πελατειακά χαρακτηριστικά, είναι βεβαίως και η ιδιαίτερη πατρίδα, αλλά και εκλογική περιφέρεια του Πρωθυπουργού.

Αντίθετα, παραγνωρίζεται η παράδοση, η επιστημονική ιστορία, η οργάνωση και οι υποδομές του Πανεπιστημίου μας. Παραγνωρίζονται όλες οι ειδικές συνθήκες και δυνατότητες π.χ. η εγγύτητα στους Αρχαιολογικούς χώρους της ευρύτερης περιοχής που θα επέβαλλε όχι μόνον την διατήρηση του τμήματος της Φιλολογίας, αλλά και την ανάπτυξη τμημάτων Αρχαιολογίας και Ιστορίας. Θα καταργήσουμε το τμήμα Γεωλογίας στην εποχή της «αξιοποίησης» του ορυκτού πλούτου;

Αυτά και άλλα πολλά πλήρως εμπεριστατωμένα, θα μπορούσε κανείς να προβάλλει, απέναντι όμως σε υπεύθυνους που δεν θα εκτελούσαν εντολές. Η απάντηση σε αυτούς πρέπει να είναι ο δυναμικός αγώνας. Της Πανεπιστημιακής κοινότητας, ολόκληρης της επιστημονικής κοινότητας και των φορέων της, ολόκληρης της πόλης.

Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να δράσουν οι Πρυτανικές αρχές. Να εμπιστευτούν και να κινητοποιήσουν τους φοιτητές και τους συλλόγους μελών ΔΕΠ, ολόκληρη την  Πανεπιστημιακή κοινότητα. Να συνομιλήσουν και να ζητήσουν την στήριξη της πόλης και των φορέων της.

Πρέπει να εμποδίσουμε, να ανατρέψουμε την επίθεση που δέχεται το Πανεπιστήμιο μας. Πρέπει να δείξουμε όλοι την ετοιμότητα που απαιτείται.

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Οι Θέσεις μας