Ανυπότακτη Πολιτεία

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Χρήστος Πατούχας

Ομιλία του Χρ. Πατούχα στην εκδήλωση της ΑΡΑΝ

Δημοσιεύουμε την ομιλία του Χρήστου Πατούχα στην εκδήλωση για την Αριστερά και το Μέτωπο που διοργάνωσε η ΑΡΑΝ την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου.

"Η αλήθεια είναι ότι στην Αριστερά γίνεται, και πάντα γινόταν, διάλογος. Είτε στο ίδιο τραπέζι, είτε με την κατάθεση των απόψεων. Αυτό που λείπει είναι ένας διάλογος που θα 'χει στόχο την συμφωνία. Το ερώτημα είναι υπάρχει σήμερα διάλογος που έχει στόχο, που η πολιτική βούληση του διαλόγου αυτού είναι η επεξεργασία κοινής δράσης, ο καθορισμός ενός συμμαχικού πλαισίου που όμως θα αλλάζει τα πράγματα, που θα οδηγεί τον λαό σε νίκη; Σε αυτό το ερώτημα θα επιχειρήσω απάντηση και θα διατυπώσω μερικούς, μπορεί και σκόρπιους, προβληματισμούς.

Πρώτη παρατήρηση:

Η χρονική συγκυρία δεν είναι η καλύτερη. Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, μάλλον παρατεταμένη, και στις περιόδους αυτές κυριαρχεί η ευδαιμονία των εκλογικών προσδοκιών. Αυτό τους αφορά όλους, μικρούς και μεγάλους και υποτάσσει όλων την δραστηριότητα με αποτέλεσμα η σοβαρή συζήτηση να υποχωρεί ή και να τορπιλίζεται. Το σοβαρότερο όμως είναι ότι εγκαθίσταται στην σκέψη η ψευδαίσθηση της νίκης από την βελτίωση των εκλογικών ποσοστών. Όταν είναι προφανής η ανάγκη ανατροπών. Και αυτό αφορά πολλούς,το ερώτημα βεβαίως είναι αν είναι δίλημμα ή επιλογή.

Δεύτερη παρατήρηση:

Ο διάλογος γίνεται σε συνθήκες κρίσης. Μιας κρίσης οξύτατης και καταστροφικής για την χώρα και τον λαό. Η συζήτηση δεν μπορεί να μην την αφορά. Δίνεται πολλές φορές η εντύπωση, ότι συζητάμε με την χαλαρότητα μίας ήρεμης περιόδου. Με απλά λόγια, η πραγματικότητα ή αλλιώς οι περίφημες αντικειμενικές συνθήκες, πρέπει καθοριστικά να συνεξετάζονται, γιατί επηρεάζουν, καθορίζουν τους στόχους.

Τρίτη παρατήρηση:

Η «Συμμαχία», το «Μέτωπο», ιδιαίτερα στις συνθήκες της κρίσης, δηλαδή σε συνθήκες άμεσου κινδύνου για την χώρα, την επιβίωση του λαού της, την εθνική της επιβίωση, είναι επιλογή – μονόδρομος νίκης. Προκύπτει αυτό, από την θεωρητική ανάλυση, από την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας, από την ιστορική εμπειρία, προκύπτει και από την απλή λογική.

Τέταρτη παρατήρηση:

Ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος, μας έχει βάλλει από κάτω. Είναι πολύ ορατός ο ορίζοντας της πλήρους καταστροφής, πρέπει να σώσουμε «οτιδήποτε και αν σώζεται». Όταν, σύμφωνα με τον παρόντα σχεδιασμό, αρχίσει η διαδικασία ανάκαμψης, ο κόσμος της εργασίας θα βρίσκεται χωρίς κανένα κοινωνικό δικαίωμα, με πενιχρότατο εισόδημα όσοι δουλεύουν, με τρομακτικό τον αριθμό των ανέργων και εξαθλιωμένων, με πλήρη αποδιάρθρωση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, με ξεπουλημένο τον εθνικό πλούτο, με τον λαό συντριπτικά ηττημένο. Ο κατήφορος προς αυτή την εφιαλτική προοπτική πρέπει να σταματήσει τώρα!.

Σε τι πρέπει να συμφωνήσουμε:

Καταρχήν πρέπει να δεχθούμε ορισμένα αυτονόητα.

Το λαϊκό κίνημα την τελευταία περίοδο, όχι μόνο στην διάρκεια της κρίσης αλλά και πολύ πριν από αυτήν, δεν κατόρθωσε να αποκρούσει ούτε ένα αντιλαϊκό μέτρο. Όσοι αναφέρονται στο λαϊκό κίνημα δηλαδή πρωτίστως η αριστερά, το χρεώνονται. Όλοι και ανεξαρτήτως πολιτικών σχεδίων. Δηλαδή, καμία από τις πολιτικές προτάσεις ανεξάρτητα από την ορθότητά τους δεν ήταν αποτελεσματική. Πιστοποιεί αυτό την ανάγκη συνένωσης δυνάμεων.

Αυτονόητο επίσης είναι, όταν συμμαχείς, να διαπραγματεύεσαι μεν, αλλά χωρίς την απαίτηση οι άλλοι να συμφωνήσουν σε ότι και αν προτείνεις. Ωστόσο σε μία αριστερή συμμαχία, τίθεται επί τάπητος το ελάχιστο αλλά αναγκαίο πλαίσιο που θα οδηγεί τις εξελίξεις μπροστά, σε θετική πορεία.

Αυτό αναζητούμε.

Με την προσωπική μου εκτίμηση ότι όλες οι δυνάμεις βρίσκονται πίσω από την ωριμότητα και τις διαθέσεις του λαού. Φυσικά, δεν βρίσκομαι εδώ για να κάνω τον τιμητή και να κρίνω τους άλλους. Είναι όμως αναγκαίες ορισμένες διαπιστώσεις.

α) Για το ΚΚΕ. Θεωρώ, ότι λόγω παράδοσης, ιστορίας και μαζικότητας, είναι απαραίτητη και πρωταρχική δύναμη μίας αριστερής πολιτικής συμμαχίας. Κατά τούτο πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί η επιθετική πολιτική ενότητας και συνεργασίας απέναντί του.

Όμως το ίδιο αρνείται.

Και το τραγελαφικό είναι ότι, όχι μόνο δεν διαπραγματεύεται, αλλά, την αρνείται ακόμα και για την δική του πολιτική. Μία πολιτική αδιέξοδη με κυρίαρχα τα ζητήματα των στρατηγικών στόχων, με ελάχιστες τακτικές αναφορές και με προφανή λάθη. Δύο παραδείγματα: Το πρώτο το θέμα του χρέους. Πρωτοαναφέρθηκε σε αυτό μόλις τον περασμένο Σεπτέμβρη. Με θολό τρόπο. Το δεύτερο είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τα ζητήματα της ανεξαρτησίας.

Η τρόικα, οι επιτηρητές, τα μνημόνια είναι συνήθεις καπιταλιστικές ρυθμίσεις.

Και με το επιχείρημα ότι η κρίση είναι διεθνής και αφορά και άλλες χώρες ξεμπερδεύει με τις πολλές αναλύσεις. Υπεραπλούστευση; Ή αγαθοσύνη; Μπορεί και συσκότιση. Φυσικά η κρίση είναι διεθνής. Είναι όμως αποτέλεσμα της βίαιης ανακατανομής που επιχειρείται υπέρ του μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, πράγμα που συνιστά παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, στα πλαίσια του οποίου η χώρα μας έχει επιλεγεί σαν το πρώτο, μπορεί και το σημαντικότερο, πειραματόζωο. Συνολικά μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι τις λαϊκές τάξεις δεν μπορείς να τις πείσεις με μία, αόριστη μάλιστα, στρατηγική και δεν υπηρετείς την στρατηγική αυτή, χωρίς επεξεργασμένη πολιτική για το σήμερα.

β) Για τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Η γενική μου παρατήρηση είναι, ότι την στιγμή που περισσότερο από ποτέ απαιτείται ένα σαφές αριστερό πλαίσιο, ο ΣΥΝ διαρκώς παλινωδεί. Δέσμιος ίσως παλιότερων θέσεων του, δεν λέει να ξεκολλήσει από την προσήλωσή του, στην λεγόμενη Ευρωπαϊκή προοπτική, ότι αυτό και αν σημαίνει.

Αγαπητοί σύντροφοι του ΣΥΝ, ταλαιπωρήσατε αρκετά τον εαυτό σας και όλους τους υπόλοιπους, για να μην στενοχωρήσετε τους πρώην φίλους σας της Δημοκρατικής Αριστεράς. Μην το κάνετε σήμερα για να αποκτήσετε νέους, και φοβάμαι, μόνο εκλογικούς συμμάχους. Όπως έφυγαν οι πριν, έτσι θα φύγουν και οι επόμενοι.

Δεν παρελθοντολογώ, ούτε θέλω να έχω εμμονές, αλλά η αντίθεση στην ΕΕ, τουλάχιστον το αποφασιστικό όχι στην ευρωζώνη είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαίο. Πριν και σε αυτό μας προλάβουν οι εξελίξεις. Και είναι αυταπόδεικτο, πως όσο πιο δύσκολες είναι οι συνθήκες, τόσο πιο πολιτικά στέρεο πρέπει να 'ναι ότι οικοδομούμε. Προσωπικά, δεν με ικανοποιεί π.χ. η τοποθέτηση του σ. Μανώλη Γλέζου εδώ στην Πάτρα στην απάντησή του στο ΚΚΕ, ότι οι θέσεις του για την ΕΕ δεν δημιουργούν εμπόδια στην συνεργασία. Ήταν υπερβολικά υπεραπλουστευτική. Το ίδιο ισχύει για την θέση του σ. Τσίπρα για το πλαστό δίλημμα «ευρώ της χρεοκοπίας ή δραχμή της καταστροφής».

Το ευρώ της χρεοκοπίας είναι ευρώ της καταστροφής και οδηγεί στην δραχμή της εξαφάνισης.

Ούτε η διαγραφή ενός μέρους του χρέους είναι θέση που να οριοθετεί την αριστερά από τις δυνάμεις διαχείρισης του συστήματος και της κρίσης του. Η σαφής και μονοσήμαντη άρνηση του χρέους έχει κάτι να πει στους εργαζόμενους και στο μέλλον της χώρας.

Αγαπητοί φίλες και φίλοι, δεν έχω το περιθώριο να αναφερθώ στις άλλες δυνάμεις, ιδιαίτερα αυτές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Θα πω μόνο πως είναι το ίδιο απαραίτητες, το ίδιο ζωογόνες και δημιουργικές, σε ένα αριστερό λαϊκό μέτωπο, πιστεύοντας μεταξύ των άλλων στην δημοκρατία των απόψεων περισσότερο και λιγότερο στην δημοκρατία των αριθμών.

Θα κλείσω με μία αναφορά σε ένα ζήτημα της επικαιρότητας. Τώρα έχει παρέλθει, αλλά ίσως είναι χρήσιμο για εξαγωγή συμπερασμάτων.

Αναφέρομαι στην εξαγγελία του δημοψηφίσματος.

Μήπως υπήρξε ευκαιρία για συνολική ανατροπή ή έστω για μεγάλες ρωγμές;

Να δούμε συνοπτικά τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Της περίφημης συμφωνίας της 26 Οκτωβρίου, προηγήθηκε μία ακόμα καταιγίδα αντιλαϊκών και φοροεισπρακτικών μέτρων. Πολυνομοσχέδιο, εργασιακή εφεδρεία και ταυτόχρονα η εκδήλωση πρωτοφανών σε όγκο και μαχητικότητα εργατικών και λαϊκών κινητοποιήσεων. Ο κ. Παπανδρέου θριαμβολογώντας μαζί με τον κ. Βενιζέλο, έχει το ένα μάτι του άγρυπνο για να αντιμετωπίσει ακόμα και την απίθανη περίπτωση η συμφωνία να καταψηφιστεί. Και τότε υπήρξε η «άφρων» για πολλούς εξαγγελία του δημοψηφίσματος. Είναι βέβαιο ότι τον κ. Παπανδρέου δεν τον έπιασε ξαφνικά κρίση δημοκρατικής ευαισθησίας. Αλλά δεν είναι του παρόντος να εξηγήσουμε τώρα την ενέργεια αυτή.

Το αποτέλεσμα ωστόσο προκάλεσε τρόμο στις λεγόμενες αγορές, στα επιτελεία της Ε.Ε., στους εγχώριους εκπροσώπους της μονόδρομης «Ευρωπαϊκής προοπτικής». Ο Βενιζέλος, ολόκληρο το Σημιτικό εκσυγχρονιστικό μπλοκ, η Ν.Δ., ο Καρατζαφέρης, η Μπακογιάννη, ο Κουβέλης, ο ΣΕΒ, κάθε υπαρκτή ή ανύπαρκτη δύναμη, όλοι μαζί πανικόβλητοι, όρμησαν να κατασπαράξουν τον Παπανδρέου. Με δηλώσεις της πιο άκρατης υποτέλειας. Αυτό ήταν το τέλος του Παπανδρέου. Συνοδεύτηκε από την ωμή και την πλέον ιταμή παρέμβαση Μέρκελ και Σαρκοζί που υπαγόρευσαν τα πάντα. Και όλες οι μάσκες έπεσαν! Ο κ. Σαμαράς έσπευσε να δηλώσει την αποδοχή της δανειακής σύμβασης, όπως και να δηλώσει την στήριξή του στην «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας».

Όμως, στον ομιλούντα, πιστεύω και σε πολλούς ακόμα, κατάπληξη προκάλεσε η αμηχανία των κομμάτων της αριστεράς.

Γιατί άραγε δεν σήκωσαν το γάντι; Γιατί δεν είπαν πάμε στο δημοψήφισμα; Τόση έλλειψη εμπιστοσύνης έχουν στο λαό και στην κρίση του; Ή μήπως τρόμαξαν περισσότερο από τους άλλους;

Η αλήθεια είναι ότι απέφυγαν την μετωπική σύγκρουση. Κρύφτηκαν πίσω από την πολιτική χρεοκοπία του Παπανδρέου. Δημιούργησαν πλαστό δίλημμα ανάμεσα στο δημοψήφισμα και τις εκλογές. Προσωπικά εκτιμώ, ότι, αν δεν κρύβονται άλλες προθέσεις, που η ιστορία θα τις κρίνει, πάσχουν από αδυναμία εξέτασης και αξιολόγησης των πολιτικών κρίσεων, από αδυναμία βαθμολόγησης του λαϊκού φρονήματος και των λεγόμενων αντικειμενικών συνθηκών.

Το δημοψήφισμα και το ΟΧΙ, θα αποτελούσε κορυφαία και συνολικής σύγκρουσης μάχη.

Μάχη που θα είχε αντιπάλους το λαό και τις δυνάμεις που τον στηρίζουν και τις δυνάμεις από την άλλη της εξάρτησης, της πλουτοκρατίας, της υποτέλειας, των μνημονίων, της διατήρησης του συστήματος που εξαθλιώνει το λαό και ξεπουλάει την χώρα.

Από τη μια ο λαός που μάχεται να επιβιώσει και από την άλλη οι θηριοδαμαστές του.

Το δημοψήφισμα, θα δημιουργούσε εκ των πραγμάτων πολύ γρήγορα ένα καθαρό, ευρύτατο, κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, που θα ξεπερνούσε χρόνιες αγκυλώσεις και θα γεφύρωνε υπαρκτές ή πλασματικές διαφορές. Εκτιμώ ότι σε αυτή την μάχη θα ήμασταν μαζί και με το ΚΚΕ, χωρίς άλλες διαπραγματεύσεις.

Άρα πολιτική οξυδέρκεια και διορατικότητα αναπόφευκτα πάνε μαζί με την συνολική πολιτική ορθότητα.

Συμπεραίνω λοιπόν και κλείνω:

Όχι στην Ευρωζώνη - Όχι στα μνημόνια.

Συνολική καταγγελία και μονομερής άρνηση του χρέους!

Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με αξιοποίηση των δυνατοτήτων του πρωτογενή τομέα, του ορυκτού και φυσικού πλούτου, εθνικοποίηση των τραπεζών, (έτσι και αλλιώς τις έχουν πληρώσει).

Ας ξαναβάλλουμε, ας ξαναβάλει η Αριστερά στο λεξιλόγιό της την σοσιαλιστική προοπτική!

Και ας συνειδητοποιήσουμε, πως αυτό που χρειάζεται είναι Αριστερό Μέτωπο με αριστερή πολιτική συνοχή και στόχους. Τότε μπορεί να 'ναι ελπιδοφόρο, τότε μπορεί να εξελίσσεται σε νικηφόρο, ευρύ λαϊκό μέτωπο.

Γιατί τα σενάρια για μια κεντροαριστερά, ψαλιδισμένη από όραμα, συνοχή, αποτελεσματικότητα, μια πολιτική σύνθεση εξαρχής συμβιβασμένη και συμπληρωματική, αυτά τα σενάρια έχουν πολλούς εκφραστές και στην λογική των δημοκοπικών εκρήξεων, μπορούν να αποκτήσουν περισσότερους!

Είμαι από αυτούς που αισιοδοξούν και ελπίζουν! Επιμένω ωστόσο ότι δεν έχουμε άλλο χρόνο, δεν έχουμε σαφή προσανατολισμό! Και αυτός ο προσανατολισμός, χρειάζεται κεντρικές πολιτικές πρωτοβουλίες."

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η Κίνηση Ο Επικεφαλής Ομιλία του Χρ. Πατούχα στην εκδήλωση της ΑΡΑΝ