Ανυπότακτη Πολιτεία

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Τα ποδήλατα, η κακοκαιρία και οι Δημόσιες Συγκοινωνίες.

dragotis

Ο τίτλος του άρθρου περιέχει τρείς φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους λέξεις . Αυτό που τις συνδέει είναι η δημόσια συζήτηση του μήνα για το τι απέγιναν τα δημοτικά ποδήλατα σε συνδυασμό με την πρόσφατη κακοκαιρία.

 

Την προηγούμενη χρονιά, ο Δήμος Πατρέων έκανε κάποιες κινήσεις σε σωστή κατεύθυνση για τη λύση του κυκλοφοριακού προβλήματος της πόλης. Η δημιουργία δημοτικού Παρκινγκ στο ύψος της Παπαφλέσσα και η μεταφορά των οδηγών στο κέντρο της πόλης άμεσα και χωρίς αντίτιμο είναι μια κίνηση που συνέβαλλε αρκετά στην αποσυμφόρηση της κυκλοφορίας στο κέντρο που ιδανικά θα πρέπει να επεκταθεί και από την αντίθετη μεριά για να εξυπηρετήσει ανάλογα τους κατοίκους των αντίστοιχων περιοχών.

Ένα ακόμη μέτρο που εισήγαγε ο Δήμος πέρσι ήταν το σύστημα με τα δημοτικά ποδήλατα , το οποίο αν και κινείται επίσης σε σωστή κατεύθυνση, παραήταν φιλόδοξο για να αποτελέσει πραγματικότητα και να ωφελήσει πραγματικά τους δημότες.

Η αποτυχία του μέτρου αυτού στάθηκε σε δυο λόγους.

Αρχικά το σύστημα αντιμετώπισε καταστροφές ανεγκέφαλων ατόμων τα οποία είτε προκάλεσαν φθορές στα συστήματα είτε υπεξαίρεσαν τα ποδήλατα. Δυστυχώς η κοινωνία της ατομικότητας ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα της κρίσης, αφήνοντας το κοινωνικό συμφέρον σε δεύτερη μοίρα. Έχοντας τον παραπάνω κίνδυνο ως δεδομένο, τα ποδήλατα δυστυχώς δεν μπορούν να βρίσκονται σε κοινή πρόσβαση. Ο Δήμος θα πρέπει να σχεδιάσει ειδικά στεγασμένα κουβούκλια – δωμάτια στα μέρη τα οποία είναι διαθέσιμα τα δημοτικά ποδήλατα, στο εσωτερικό των οποίων θα τοποθετηθούν τα ποδήλατα. Η είσοδος σε αυτά θα γίνεται μέσω συστήματος ελεγχόμενης πρόσβασης το οποίο θα βασίζεται στην κάρτα την οποία χρησιμοποιεί ο δημότης για τη χρήση των ποδηλάτων. Έτσι, οι μόνοι που θα μπορούν να εισέλθουν σε αυτά θα είναι οι χρήστες του συστήματος. Αυτό θα περιορίσει σημαντικά τους βανδαλισμούς και τις κλοπές και επιπλέον τα ποδήλατα θα είναι προφυλαγμένα από φυσικές καταστροφές και καιρικές συνθήκες.

Αν και η φυσική υπόσταση του ποδηλάτου προϋποθέτει τη χρήση του, η μεγαλύτερη αποτυχία του μέτρου δεν ήταν αυτή. Ο δεύτερος και κατά τη γνώμη μου πιο σημαντικός λόγος είναι το ότι σε μια πόλη όπως η Πάτρα με πυκνή κυκλοφορία στον αστικό ιστό τα ποδήλατα ως μέσο μεταφοράς δε μπορούν να υπάρξουν χωρίς την ύπαρξη ποδηλατοδρόμων. Ασφαλείς και εξυπηρετικοί ποδηλατοδρόμοι είναι αναγκαίοι να υπάρχουν μιας και η οδηγική παιδία μας δεν είναι και στα καλύτερα επίπεδα. Όμως οι ποδηλατοδρόμοι δεν πρέπει να λειτουργούν εις βάρος των δρόμων της πόλης, να τους περιορίζουν περεταίρω και να εντείνουν το κυκλοφοριακό πρόβλημα. Μια λωρίδα κυκλοφορίας αποκλειστικά για ποδήλατα επί της Όθωνος Αμαλίας θα περιορίσει σημαντικά τη διέλευση των οχημάτων, αφήνοντας πολλά ερωτήματα την ασφάλεια των ποδηλατών που οδηγούν δίπλα σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Κρίνω ότι το ασφαλέστερο μέρος για τη δημιουργία ενός τέτοιου δρόμου είναι η παλιά λιμενική ζώνη της οποίας πλέον αναμένεται η οριστική παραχώρηση, καθώς και η παραχώρηση ζώνης τριών μέτρων από την Αγίου Νικολάου ως την Νόρμαν.

Όμως, αφήνοντας προς στιγμήν στην άκρη τους παραπάνω σχεδιασμούς και κοιτάζοντας το θέμα πιο συνολικά, τα ποδήλατα από μόνα τους δε δύναται να λύσουν μαζικά προβλήματα μετακίνησης και κυκλοφορίας στην Πάτρα. Αφενός γιατί η συχνή κακοκαιρία στην πόλη καθιστά δύσκολη έως απαγορευτική τη χρήση των ποδηλάτων, αφετέρου γιατί το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού δε μετακινείται ή δε σκοπεύει να μετακινηθεί με αυτά, όσοι ποδηλατόδρομοι και αν φτιαχτούν.

Αυτό που η πόλη χρειάζεται είναι ένα σύγχρονο σύστημα αστικών συγκοινωνιών , οι οποίες αφορούν μεγάλο μέρος του πληθυσμού που μετακινείται καθημερινά μέσω των αστικών λεωφορείων. Ένα δημόσιο σύστημα μαζικής μεταφοράς που να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες της εποχής και να χρησιμοποιείται από τους πολίτες με όσο το δυνατόν οικονομικό εισιτήριο και ακόμα περισσότερο οικονομική μηνιαία / ετήσια κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Το παρών σύστημα που υπάρχει στα ΚΤΕΛ εκτός από ακριβό έχει και άλλα προβλήματα. Τα δρομολόγια είναι βασισμένα σε μια πόλη προηγούμενων δεκαετιών με διαφορετική δόμηση και πυκνότητα κατοίκησης. Έτσι, μερικά από τα δρομολόγια καταλήγουν να μην είναι εξυπηρετικά λόγω καθυστερήσεων. Λύσεις προς αυτή την κατεύθυνση μπορεί να δοθούν με

  1. Την αύξηση γραμμών – δρομολογίων
  2. Την μεγαλύτερη πυκνότητα στα δρομολόγια
  3. Τον περιορισμός των τεράστιων δρομολογίων: ενιαίο σημείο τερματισμού ή αφετηρίας για όλα τα δρομολόγια, χωροθετημένο στο κέντρο της πόλης.
  4. Τη θέσπιση ενιαίου εισιτηρίου για χρησιμοποίηση περισσότερων από μια γραμμές εντός προβλεπόμενου διαστήματος.
  5. Περισσότερα δρομολόγια για το Πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ καθώς οι φοιτητές αντιμετωπίζουν καθημερινά προβλήματα και καθυστερήσεις
  6. Εκσυγχρονισμός των λεωφορείων ώστε να μπορούν άνετα και με ασφάλεια να μεταφέρουν ΑΜΕΑ, εγκυμονούσες, άτομα με καροτσάκια παιδιών και ποδήλατα.
  7. Εκσυγχρονισμός και των στάσεων αναμονής των λεωφορείων στις οποίες οι επιβάτες θα πληροφορούνται με ηλεκτρονικά μέσα για το χρόνο αναμονής τους και για τα επερχόμενα δρομολόγια .

Μιας και τυχαίνει να είμαι άνθρωπος που έχει ζήσει στο εξωτερικό σημαντικό διάστημα, θεωρώ ότι ένα τέτοιο σύστημα που θα συνοδεύεται από απαραίτητες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στο κέντρο της πόλης (π.χ. δρόμους ήπιας κυκλοφορίας) θα μπορεί να αποτελέσει ριζική λύση για το κυκλοφοριακό πρόβλημα, καθιστώντας τα ΙΧ δύσχρηστα για τη μετάβαση στο κέντρο της Πάτρας.

Ίσως να φαίνεται ότι είμαστε μακριά από μια τέτοια λύση, όλες όμως οι αποφάσεις είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης. Γνώμονας για τον όποιον σχεδιασμό επεξεργάζεται η εκάστοτε Δημοτική αρχή θα πρέπει να είναι η μαζική, δημόσια και όσο το δυνατόν οικονομικότερη μεταφορά όλου του πληθυσμού με σύγχρονα, εξυπηρετικά και ταχεία μέσα.

Θύμιος Δραγώτης

Μέλος του συντονιστικού της Ανυπότακτης Πολιτείας.

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Τα Νέα μας Άρθρα Τα ποδήλατα, η κακοκαιρία και οι Δημόσιες Συγκοινωνίες.