Ανυπότακτη Πολιτεία

των Θάνου Αμπατζή, Χρήστου Πατούχα, Κώστα Ταβατζή

Είτε το σύστημα έβρισκε λύση διακυβέρνησης, είτε όπως τώρα πάμε άμεσα σε εκλογές, υπάρχουν απολύτως αναγκαίες προτεραιότητες, τις οποίες οφείλει να εξετάσει η αριστερά.

Διευκρινίζουμε ξανά, ότι εννοούμε αριστερά, την αριστερά των ανατροπών. Δεν περιλαμβάνουμε σε αυτήν, την αριστερά της διαχείρισης, δηλαδή την ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη. Άλλωστε και στην πρόσφατη σύντομη μετεκλογική δραστηριότητα της, η ΔΗΜΑΡ, έκανε σαφές το πλαίσιο δράσης της και ακόμα σαφέστερη την τρέχουσα πολιτική της επεξεργασία. Ο κ. Κουβέλης θέλει να διαχειριστεί την κρίση, στα δεδομένα, προκαθορισμένα όρια που όρισαν οι δανειστές, η Τρόικα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Για αυτόν τον λόγο κυρίως τον θέλουν. Γιατί χωρίς κινδύνους για τα όρια αυτά, θα αφαιρέσει από τους υπόλοιπους, μέρος των ενοχών τους. Θα τους διευκολύνει στην επιχειρούμενη αποφυγή της πλήρους πολιτικής τους χρεοκοπίας.

Μιλάμε για την αριστερά ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλες μικρότερες οργανώσεις και κινήσεις, είτε συμμετείχαν είτε όχι στις εκλογές, καθώς και όσους από τους χιλιάδες ανένταχτους αριστερούς, επιζητούν την πορεία προς τα μπροστά, συμβάλλοντας σε αυτό με την δράση και την σκέψη τους. Όλοι οι παραπάνω, επιβάλλεται να εξετάσουν τις νέες συνθήκες,να αξιολογήσουν τις νέες δυνατότητες, να αξιοποιήσουν την αυξανόμενη εμπιστοσύνη του λαού,να διορθώσουν πλευρές της πολιτικής τους, να συμπληρώσουν σοβαρά ελλείματα τους, να δώσουν εκατέρωθεν εξετάσεις πολιτικής αξιοπιστίας.

Δυστυχώς, στο διάστημα τουλάχιστον της τελευταίας μνημονιακής διετίας, η οργανωμένη αριστερά, δεν επεδίωξε ή δεν μπόρεσε να προχωρήσει σε μία κοινή πολιτική επεξεργασία. Ας πούμε ότι δεν υπήρξαν για αυτό οι κατάλληλες συνθήκες. Εννοούμε ότι καμιά επί μέρους πολιτική δύναμη, δεν είχε η ίδια επεξεργασμένο πολιτικό σχέδιο για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης για τα εργαζόμενα στρώματα του πληθυσμού, για την νεολαία, για την μικρομεσαία τάξη, για την ίδια την χώρα και την παραγωγική της βάση. Οι ηγεσίες αιφνιδιάστηκαν όσο και η κοινωνία. Αυτό, σαν αποτέλεσμα είχε, το σχέδιο εξόντωσης του λαού και της χώρας να βρει σπασμωδικές, ίσως μαζικές, οπωσδήποτε όμως αναποτελεσματικές αντιστάσεις.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας, μαζί με την οικονομική της ολιγαρχία, ένωσαν τις δυνάμεις τους, ένωσαν και την ενδοτικότητα τους, απογυμνώθηκαν από κάθε ίχνος εθνικού συναισθήματος και ευθύνης. Παρέδωσαν την κυριαρχία και τον πλούτο της χώρας, έκαναν τον λαό της πειραματόζωο, αλυσόδεσαν τους εργαζόμενους, υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών μας.

Αντιλαμβανόμαστε, ότι μπροστά στις νέες εκλογές, δεν είναι δυνατόν να γίνουν, ακόμα και αν άρχιζαν δεν μπορούν να ολοκληρωθούν, βήματα κοινών επεξεργασιών και προγραμματικών στόχων. Είναι όμως δυνατόν, να βελτιωθεί του καθενός το πλαίσιο των στόχων και της δράσης, είναι δυνατόν ο καθένας να ανιχνεύσει ποιοι στόχοι του, δεν θα συναντήσουν την αντιπαλότητα του άλλου, ποιοι μπορούν να υποστηριχτούν με μαχητικό τρόπο από το μαζικό κίνημα.

Θα αναφέρουμε δύο παραδείγματα:

Πρώτο παράδειγμα. Η έξοδος από την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Είναι στις προτεραιότητες του ΚΚΕ και άλλων, δεν υιοθετείται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάργηση του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων, θα προκαλέσει σύγκρουση και μάλιστα κορυφαία με την ΕΕ; Πρέπει μια τέτοια σύγκρουση να υποστηριχτεί από το ΚΚΕ, ακόμα και αν την κάνει μία αριστερή κυβέρνηση στην οποία δεν θα συμμετέχει το ΚΚΕ; Κάνουμε πιο ευθύ το ερώτημα: Μπορεί μια τέτοια σύγκρουση να ενταχθεί στην πάλη για έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη; Άρα να είναι μέρος της αυτοτελούς πολιτικής πάλης του ΚΚΕ; Είμαστε βέβαιοι πως ναι!

Δεύτερο παράδειγμα. Ο δημόσιος έλεγχος των Τραπεζών, έστω με τον θολό και ανολοκλήρωτο τρόπο που προτείνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι στόχος που μπορεί να ενταχθεί σε μια συνολικότερη αντιμονοπωλιακή πάλη;

Θα μπορούσαν να παρατεθούν δεκάδες παραδείγματα. Φυσικά υπάρχουν προϋποθέσεις. Η πρώτη θα ήταν να υπάρξει αριστερή κυβέρνηση. Και θέλουμε επ αυτού, με κατηγορηματικό τρόπο να πούμε, σε συντρόφους επαναστάτες και μη, ότι δεν είναι κακό να το επιδιώκουμε.

Να το επιδιώκουμε με κάθε θυσία ή σαν αυτοσκοπό, αυτό είναι το κακό. Ένα κακό που στην περίπτωση αυτή θα αποδειχτεί ολέθριο.

Πρέπει να διασφαλίσουμε τις ελάχιστες αναγκαίες συνθήκες, έτσι ώστε αυτή η προοπτική να διευκολύνει την προστασία των λαϊκών δικαιωμάτων, την πορεία προς τα μπρός, προς την σοσιαλιστική προοπτική. Για ένα μέλλον φωτεινότερο, δημοκρατικό, δημιουργικό, ανθρώπινο, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση. Όχι! Δεν πρέπει να εξορίσουμε τους όρους αυτούς από το λεξιλόγιο μας! Δεν πρέπει να εξαιρέσουμε από τους στόχους μας, μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας!

Πρωτίστως όμως, πρέπει να στηριχτούν τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Ο δημόσιος πλούτος της χώρας. Να καταργηθούν τα μνημόνια και να εκδιωχθούν οι τροικανοί επιτηρητές. Προς τούτο, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει μονοσήμαντα να αποσαφηνίσει την πολιτική της. Θεωρούμε, ότι η κατάργηση των μνημονίων και της Τρόικας είναι το άμεσο ζήτημα. Ζήτημα σύγκρουσης που θα απαιτήσει την μέγιστη κινητοποίηση και ενότητα του λαού. Δεν επιτρέπονται ασάφειες και συγχύσεις. Πολύ περισσότερο δεν επιτρέπονται υπαναχωρήσεις και διγλωσσία.

Το δεύτερο είναι ο λεγόμενος «Ευρωπαϊκός προσανατολισμός». Καταλαβαίνουμε, ότι η θέση αυτή δεν μπορεί να αλλάξει τώρα. Μπορεί όμως να γίνει συνείδηση όλων, ότι ο Ευρωπαϊκός προσανατολισμός δεν μπορεί να γίνεται Ευρωπαϊκός ζυγός. Δεν μπορεί να γίνεται υποταγή και υποδούλωση. (Φυσικά δεν καταλαβαίνουμε τις εμμονές ότι ευρωπαϊκός προσανατολισμός σημαίνει υποχρεωτικά ευρώ και ευρωσυνθήκες, ανισοτιμία πολιτική και οικονομική, αλλά αυτό,ας πούμε ότι δεν είναι του παρόντος).

Θεωρούμε ακόμα απαραίτητο να λείψει από την εκλογική μάχη οποιαδήποτε εκατέρωθεν ρεβανσιστική συμπεριφορά μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι μάχες στη αριστερά δίνονται στο πεδίο των ιδεών, σκληρές αλλά πάντα δημιουργικές, προωθητικές και ζωογόνες για το λαϊκό κίνημα. Κυρίως πρέπει να επιδιώκουμε σταθερά, την αξιολόγηση των συνθηκών, την πραγματικότητα της ζωής και των ανθρώπων. Να ακούσουμε την φωνή των ανέργων και των φτωχών συμπολιτών μας. Την κραυγή απόγνωσης των παιδιών μας. Ας μας περάσει από το μυαλό ότι πολλοί από αυτούς δεν έχουν ούτε πολιτική ούτε συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Και κυρίως δεν έχουν χρόνο. Δεν δίνουν πίστωση σε κανέναν. Δεν έχουν περιθώριο να μας περιμένουν να συμφωνήσουμε, ανάμεσα σε ιδεολογικές αναζητήσεις, σε διαφορές στρατηγικών προτεραιοτήτων. Απαιτούν να συμπιέσουμε το χρόνο, να δώσουμε πρακτικές απαντήσεις στο σήμερα, να δώσουμε λύσεις. Να βοηθήσουμε στην ανάγκη τους για αξιοπρέπεια, για επιβίωση!

Μπορούμε να νικήσουμε;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ναι! Να ξέρουμε όμως τι θέλουμε. Να έχουμε τελικό στόχο. Να μην τα διπλώσουμε στις πρώτες δυσκολίες. Και αυτές ήδη άρχισαν. Να έχουμε τακτική συγκέντρωσης δυνάμεων. Να μιλήσουμε καθαρά στο λαό για τα εμπόδια. Θα μας στήσουν παγίδες και μόνο ένα λαϊκό κίνημα με καθαρούς στόχους μπορεί να μας υπερασπίσει. Θα το κάνει, αν έχει την βεβαιότητα ότι υπερασπίζεται τον εαυτό του.

Και θα το πούμε καθαρά. Δεν μας αρέσουν οι αφορισμοί. Προσώπων και απόψεων. Δεν μας αρέσουν οι ατάκες στην τηλεόραση. (Τώρα που μας παίζει πολύ). Ας τις χρησιμοποιήσουμε για τους πραγματικούς αντιπάλους μας. Οι απόψεις,(προφανώς οι καλόπιστες και τεκμηριωμένες),είναι για να εξετάζονται προσεκτικά. Όχι να αφορίζονται.

Τι να ψηφίσουμε;

Θα διατυπώσουμε καθαρά την άποψη μας.Πριν όμως από αυτό θα πούμε καθαρότερα τι στηρίζουμε. Στηρίζουμε τους καθαρούς στόχους για τους οποίους πάλεψε ο λαός μας τα τελευταία χρόνια. Αυτούς που προκάλεσαν τους αγώνες, αυτούς που έφεραν την ανάσα αισιοδοξίας της 6^ης Μάη. Και θέλουμε να απευθυνθούμε στα μικρότερα σχήματα της αριστεράς. Πιστεύουμε ότι θάναι χρησιμότερο να μην κατέβουν στις εκλογές της 17 Ιούνη. Δεν θα ωφελήσει η επανάληψη μιας νέας καταγραφής σε τόσο σύντομο διάστημα. Να στηρίξουν τους στόχους τους. Να τους απαιτήσουν. Και ας ψηφίσουν όποιο από τα δύο μεγαλύτερα σχήματα προσεγγίζει περισσότερο στη ανάλυση τους.

Θα ψηφίσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρούμε αναγκαία την ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του. Δεν θα αποτρέψουμε κανέναν αν θέλει να ψηφίσει ΚΚΕ ή άλλο σχήμα, αν υπάρξει. Και θα επαναλάβουμε σε όλους την έκκληση μας. Να μην κρατάνε την σκέψη τους «κλειδωμένη στην ντουλάπα». Οι ανάγκες απαιτούν την μέγιστη εγρήγορση, την μέγιστη οξυδέρκεια.

Η Ανυπότακτη Πολιτεία, με βαθύτατη θλίψη και οδύνη αποχαιρετά τον Άμπετ Χασμάν στο πολύ πρόωρο τελευταίο του ταξίδι.

Ο Άμπετ, με επιλογή του συμπολίτης μας, αναδείχθηκε από την πόλη που τον φιλοξένησε στα κορυφαία αξιώματα της. Τα τίμησε όλα, αφήνοντας την ανεξίτηλη σφραγίδα της ανιδιοτέλειας και της παλικαριάς του. Πρωτοστάτησε με την καλοσύνη, την αγάπη στον συνάνθρωπο, την συμπαράσταση στον πονεμένο, την βοήθεια στο κατατρεγμένο, τον πρόσφυγα, την φτωχή πολύτεκνη οικογένεια, τον άνεργο νέο, σε όλους τους κοινωνικούς θεσμούς, πολλούς από τους οποίους αυτός δημιούργησε. Βαθύτατα συμπονετικός και ευαίσθητος, με οξύτατη πολιτική κρίση, ήταν για τον καθέναν που είχε ανάγκη μία ανοιχτή στοργική αγκαλιά.

Αβίαστα μπορούμε να πούμε, ότι του χρωστάμε όλοι. Η πόλη, για όσα ακούραστα και με ανιδιοτέλεια της προσέφερε, ο καθένας μας για την αισιοδοξία που έδινε το χαμόγελο και ο καλός του λόγος. Είμαστε βέβαιοι, ότι πολλοί συμπολίτες μας τον τιμούν για όσα η ευγένεια και η σεμνότητα του δεν επέτρεψαν να γίνουν γνωστά.

Φίλε μου Άμπετ, προσωπικά, αισθάνομαι περήφανος που σε γνώρισα, απέραντα ευγνώμων γιατί με ένοιωθες φίλο σου και σε κάθε ευκαιρία μου το έδειχνες.

Ελπίζω η τεράστια εκτίμηση που έχουν για σένα χιλιάδες συμπολίτες μας, να είναι μικρή παρηγοριά για την οικογένεια και τα πολύ αγαπημένα σου πρόσωπα.

Καλό σου ταξίδι στην αγκαλιά της μάννας γης, της κοινής όλων λιτής κατοικίας.

του Χρήστου Πατούχα

Αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς, θα επιχειρήσουμε μια πρώτη αποτίμηση των αποτελεσμάτων, μία ερμηνεία της βούλησης του εκλογικού σώματος, μία πρώτη προσέγγιση των προσταγμάτων για το τι πρέπει, άμεσα, τώρα να κάνει η Αριστερά.

1. Η πολιτική της μνημονιακής σωτηρίας, η πολιτική της Ε.Ε., της Τρόικας και των αγορών, ηττήθηκε συντριπτικά! Απονομιμοποιήθηκε πλήρως.Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της εφαρμογής της, τα κόμματα της δοσιλογικής εξουσίας και οι δορυφόροι τους, μετά βίας συγκέντρωσαν όλοι μαζί εκλογικό ποσοστό 37%. Ο λαός μας, αρνείται το ρόλο του παγκόσμιου πειραματόζωου. Αρνείται να πεινάσει με την συναίνεση του, με δυνάστες και επιτηρητές,αρνείται να εκχωρεί την εθνική του ανεξαρτησία, να υποθηκεύσει τον επίγειο και υπόγειο εθνικό πλούτο, αρνείται την υποταγή και την υποδούλωση.

   Και δεν μπορεί κανένας να διαπραγματεύεται την εφαρμογή της ίδιας πολιτικής από την πίσω πόρτα. Ας αφήσουν τις αλχημείες, ότι τάχα οι «φιλοευρωπαϊκές» δυνάμεις έχουν ευθύνη να διαχειριστούν τις τύχες της χώρας.Όπως και να βαφτίσουν την πολιτική της τελευταίας διετίας και όχι μόνο, αυτή η πολιτική ηττήθηκε κατά κράτος.Απορρίφτηκε!Δεν θέλει ο λαός να την ακολουθήσει, δεν μπορούν να την εφαρμόσουν! Και για να φτάσει σε αυτή την απόρριψη, ξεπέρασε αλλεπάλληλα διλήμματα,εκβιασμούς και απειλές. Από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Το ταξικό και το πολιτικό του αισθητήριο, οι αγωνιστικές του καταβολές, τον οδήγησαν στο να τα υπερβεί. Είμαστε βέβαιοι, ότι μπορεί να συντρίψει και όσα στο εξής θα επινοήσουν. Μπορεί να ολοκληρώσει την νίκη του, μπορεί να αντιστρέψει την πορεία.

2. Η αναμενόμενη πτώση του ΠΑΣΟΚ, πήρε χαρακτηριστικά συντριπτικής κατάρρευσης. Η λαϊκή οργή για την αλαζονική και αυταρχική εκδοχή της καταστροφικής πολιτικής του λαού και της χώρας, για την απόλυτη εθελοδουλία τους, έστειλε τους κεραυνούς της, σημάδεψε τον καθέναν από τους πρωταγωνιστές του με το στίγμα της διάπραξης πολιτικών εγκλημάτων. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πρώτος και με χαιρεκακία το βράδυ της Κυριακής, επεχείρησε την τρίπλα της δήθεν πλειοψηφίας της φιλοευρωπαϊκής ορθοφροσύνης και έδωσε την γραμμή άμυνας του συστήματος. Για να επαναληφθεί από τον ίδιο και από άλλους η ίδια πολιτική εξόντωσης των λαϊκών στρωμάτων. Και ας γίνει επί τέλους σαφές το ελάχιστο: Άλλο πράγμα ο λεγόμενος φιλοευρωπαισμός και άλλο να γδέρνουν, να ξεφλουδίζουν τον λαό, τα τραπεζικά και ευρωπαϊκά διευθυντήρια.
3. Η λαϊκή ψήφος, έφερε την Αριστερά στο κέντρο των εξελίξεων. Εξακόντισε τον ΣΥΡΙΖΑ, και με το ιστορικό του αισθητήριο, σεβάστηκε το ΚΚΕ. Χαιρόμαστε πάρα πολύ για αυτό. Αναγνωρίζουμε στο αισθητήριο του λαού μας, την άλλη μία , καινούργια ευκαιρία. Πρέπει ωστόσο, όλοι να αντιληφθούν, ότι σήμερα είναι άλλη μέρα. Ότι ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος.

Η σοφία θα ήταν, αυτό που ο καθένας θα πει σήμερα, να παίρνει υπόψη του το χτες, να παίρνει υπόψη του την σημερινή εντολή του λαού. Η Αριστερά, έχει ιστορική της ευθύνη να σώσει τον λαό. Να ακούσει την απελπισμένη αλλά αποφασιστική φωνή των ανέργων, τον δυναμισμό της νεολαίας, την κραυγή της χρεοκοπίας των μικρομεσαίων, την φωνή ολόκληρης της κοινωνίας που στενάζει.

Αυτό που απαιτείται είναι το ενιαίο πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς.

Με το ελάχιστο πρόγραμμα για την σωτηρία του λαού.

Κανενός το σχέδιο, δεν είναι πλήρες, κανενός η πρόταση και η μεμονωμένη δράση δεν είναι αρκετή.

Χωράει διάλογος με ειλικρίνεια, είναι δυνατές οι συγκλίσεις.

Ας επεξεργαστούν τώρα οι δυνάμεις της Αριστεράς, το κοινό άμεσο σχέδιο. Η ευκαιρία της διερευνητικής εντολής, αν υπάρξει, ας αξιοποιηθεί όχι για σπατάλη χρόνου εκεί που δεν υπάρχει ελπίδα καμιά,αντίθετα είναι δυνατόν να εμφιλοχωρήσουν πολλές αυταπάτες, αλλά για αυτόν τον ειλικρινή διάλογο και για τον πληρέστερο σχεδιασμό της ευθύνης μας απέναντι στον κόσμο της εργασίας. Από κοινού να εντοπίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες. Για να μην αποδειχτούν ανυπέρβλητες.

Αυτό θα δώσει φτερά στο μαζικό κίνημα, αυτό θα ανοίξει δρόμους για νίκες, για την νίκη.

Το ενιαίο αριστερό πολιτικό μέτωπο, θα μπορούσε να είναι και κοινό εκλογικό μέτωπο. Με το κοινό άμεσο και μεσοπρόθεσμο σχέδιο.

Είναι προφανές, ότι η ανάλυση μας δεν είναι πλήρης. Της λείπουν πολλές κατηγορίες συμπερασμάτων και το γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε ακόμα ότι η γνώμη μας αφορά την αριστερά και σε αυτήν απευθύνεται.

Και ελπίζουμε, αγαπητοί συναγωνιστές, να μην επαναλάβουμε εμμονές , βερμπαλισμούς και ανοησίες των προηγούμενων μηνών, των προηγούμενων χρόνων.

Στις 30 Απρίλη γίνεται η δίκη των Προέδρων των Συλλόγων της περιοχής της Ξερόλακκας, μετά από αναφορά που υπέβαλλε ο τότε Δήμαρχος της Πάτρας κ. Ανδρέας Φούρας.

Θα δηλώσουμε εξαρχής, ότι είναι μία απαράδεκτη δίκη. Γιατί δεν είναι δυνατόν οι διεκδικήσεις και οι κινητοποιήσεις των πολιτών να ποινικοποιούνται. Γιατί το να υπερασπίζονται την ποιότητα της ζωής τους είναι αναφαίρετο δημοκρατικό τους δικαίωμα. Και κατά τούτο, το «αδίκημά» τους, δεν είναι στιγμιαίο. Το ξαναέκαναν και θα το ξανακάνουν. Και θα θέλαμε να παρατηρήσουμε κάτι για τις εισαγγελικές και τις διωκτικές αρχές, αλλά και για τις δικαστικές αρχές Την «ευαισθησία» τους ας μην την εξαντλούν στις κινητοποιήσεις των πολιτών, όταν υπερασπίζονται τα δικαιώματα τους, ας την στρέψουν σε όσους ασκούν εξουσία, που κατά συρροήν θίγουν τα δικαιώματα αυτά, που διαρκώς παρανομούν καταπατώντας τα.

Επί της ουσίας: Ο ΧΥΤΑ της Ξερόλακκας είναι εδώ και αρκετά χρόνια υπερκορεσμένος. Έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια της αντοχής του. Λειτουργεί ως εκ τούτου εκτός προδιαγραφών. Και αυτό είναι διαπίστωση ειδικών επιστημόνων, πολιτικών και δημοτικών παρατάξεων, των ειδικών ελεγκτικών υπηρεσιών και φυσικά των περιοίκων. Όλα αυτά δεν συνιστούν παράνομη λειτουργία; Ποιος ευθύνεται για αυτό; Ευθύνονται οι Δημοτικές και Περιφερειακές αρχές και η Πολιτεία. Που δεν προστάτεψαν την ομαλή λειτουργία, που δεν φρόντισαν έγκαιρα για την αντικατάσταση του. Το θέμα αυτό έχει απασχολήσει δεκάδες φορές το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης. Με εντάσεις, με προτάσεις, με αδιέξοδα. Σε αυτή την πορεία οι κάτοικοι και οι εκπρόσωποι τους έχουν δείξει απεριόριστη υπομονή και ανοχή και υπευθυνότητα. Ενώ όλοι γνωρίζουμε, ότι έχουν απόλυτο δίκιο να διαμαρτύρονται και να κινητοποιούνται.

Η παράταξη μας, σε όλες τις φάσεις των κινητοποιήσεων τους, ήταν παρούσα. Συμπαρασταθήκαμε στον αγώνα τους και εξακολουθούμε να το κάνουμε. Είμαστε απόλυτα σύμφωνοι μαζί τους ότι ο ΧΥΤΑ πρέπει να κλείσει τώρα. Κάθε επί πλέον μέρα λειτουργίας του εγκυμονεί κινδύνους για την υγεία τους, για το περιβάλλον, για ολόκληρη την αρκτική πλευρά της πόλης.

Είναι αυτονόητο ότι τους συμπαραστεκόμαστε και στην δίκη και ζητάμε την πλήρη αθώωση τους.